Γιατί πέτυχαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στη Γερμανία και στην Ιταλία.

Είναι καιρός, να αρχίσουμε να υιοθετούμε, και να υλοποιούμε αναπτυξιακά μοντέλα, τα οποία,εδώ και χρόνια έχουν δοκιμαστεί σε άλλες χώρες, κι έχουν επιτύχει εξαιρετικά οικονομικά, οργανωσιακά και κοινωνικά αποτελέσματα.

Στην περίπτωση μας, η επιτυχής Συνεταιριστική αγροτική δραστηριότητα, μακριά από κρατικοδίαιτες επιχειρησιακές συμπεριφορές, και ρουσφετολογικές νοοτροπίες,είναι η μόνη ενδεδειγμένη οδός για να επιτύχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα στο σύνολο τους.

Επιχειρηματικότητα,Εξωστρέφεια,Ποιότητα,Καινοτομία,Εξειδίκευση,Στρατηγική, και αφοσίωση στις Συνεταιριστικές αρχές, είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει πλέον να διακρίνουν κάθε υγιή Συνεταιριστική Οργάνωση.

---------------------

Σπάνια βλέπει κανείς εργαζόμενους στους χώρους εργασίας της εταιρείας Bayernland στο Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας. Ο βαθμός αυτοματοποίησης της διαδικασίας παραγωγής είναι πολύ υψηλός. Με σχεδόν 800 συνεργάτες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό η Bayernland επεξεργάζεται 840 εκατομμύρια κιλά γάλα το χρόνο και παράγει κυρίως τυριά και βούτυρο.

Ο κύκλος εργασιών της εταιρείας ανέρχεται σε μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Το εντυπωσιακό στην περίπτωση της Bayernland είναι ότι πρόκειται για έναν γαλακτοκομικό συνεταιρισμό.

Συνεταιρισμοί είναι και οι μεγαλύτερες αλυσίδες σουπερμάρκετ EDEKA και REWE, σειρά τραπεζών, όπως και περίπου 2.000 στεγαστικοί συνεταιρισμοί, οι οποίοι διαχειρίζονται δύο εκατομμύρια διαμερίσματα. Οι σχεδόν 8.000 συνεταιρισμοί της Γερμανίας έχουν πάνω από 22 εκατομμύρια μέλη. Για παράδειγμα, ο ετήσιος τζίρος των 2250 αγροτικών συνεταιρισμών ανέρχεται στα 62 δισεκατομμύρια ευρώ.


Σε αντίθεση με τη Γερμανία όπου οι συνεταιρισμοί είναι αποδοτικοί και κερδοφόροι, στην Ελλάδα η κατάσταση είναι απελπιστική. Σύμφωνα με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλη Αποστόλου, από τους 4000 συνεταιρισμούς που είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο του υπουργείο πιθανώς να μείνουν μετά την εκκαθάριση περί τους 450.

Τα δε χρέη των συνεταιρισμών σε τράπεζες και δημόσιο στην Ελλάδα ανέρχονται στα 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Για γνωρίσουν τους λόγους που λειτουργούν με επιτυχία οι συνεταιρισμοί στη Γερμανία αλλά και στη γερμανόφωνη Βόρεια Ιταλία εκπρόσωποι ελληνικών συνεταιρισμών επισκέφτηκαν τη Βαυαρία και το Νότιο Τιρόλο μετά από πρόσκληση του πολιτικού ιδρύματος Hanns-Seidel-Stiftung και της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης.



Αυτοβοήθεια, αυτοευθύνη, αυτοδιοίκηση

Το τρίπτυχο αρχών που διέπει τους συνεταιρισμούς από τα μέσα του 19ου αιώνα στη Γερμανία, στην Αυστρία και στο Νότιο Τιρόλο είναι η αυτοβοήθεια, η αυτοευθύνη και η αυτοδιοίκηση. Απαράβατος κανόνας που απορρέει από αυτή τη λογική είναι ότι κράτος και κόμματα δεν έχουν καμία δυνατότητα παρέμβασης στους συνεταιρισμούς.

Υπάρχουν όμως και άλλα σημαντικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους συνεταιρισμούς στο γερμανόφωνο χώρο, επισημαίνει ο Πάουλ Άρμπρουστερ από την Ένωση Συνεταιρισμών Γερμανίας:

«Οι ιδρυτές των συνεταιρισμών στη Γερμανία είχαν θέσει ως στόχο οι συνεταιρισμοί να έχουν επιχειρηματικό προσανατολισμό, δηλαδή να είναι ανταγωνιστικοί στην αγορά. Ένα άλλο στοιχείο για την επιτυχή λειτουργία τους είναι ένα ασφαλές νομικό πλαίσιο που θα τους επιτρέπει να δραστηριοποιούνται με ίσους όρους ανταγωνισμού με τις άλλες επιχειρήσεις προς όφελος των μελών τους. Πολύ σημαντικό είναι οι συνεταιρισμοί να διαθέτουν καταρτισμένο προσωπικό και διοίκηση». Ας σημειωθεί πως στη Γερμανία εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα ο νόμος περί συνεταιρισμών του 1889 και ότι σπανίως έγιναν κάποιες προσθήκες – η τελευταία το 2006.

Σημαντικό στοιχείο για την υγιή λειτουργία των συνεταιρισμών σε Αυστρία, Γερμανία και Νότιο Τιρόλο είναι ο έλεγχος των οικονομικών τους ο οποίος γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα από ειδικούς ελεγκτές των συνεταιριστικών ενώσεων. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του σχετικού τμήματος της Συνεταιριστικής Ένωσης Βαυαρίας Ούντο Λεβ, «σκοπός των ελεγκτών είναι η διασφάλιση της τήρησης του νομικού πλαισίου. Κατά αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα των συνεταιρισμών έτσι ώστε να εξακολουθούν να υπάρχουν και για τις επόμενες γενιές. Προϋπόθεση για αυτό είναι η καλή οικονομική διαχείριση. Ως ελεγκτές είμαστε εκπρόσωποι του Εποπτικού Συμβουλίου του συνεταιρισμού αλλά και των μελών του. Στις ΓΣ τους ενημερώνουμε για την κατάσταση που επικρατεί για να είναι σε θέση να πάρουν ενδεχομένως αντίμετρα». Στην Ελλάδα ανάλογους οικονομικούς ελέγχους έκανε μέχρι το 1981 η Αγροτική Τράπεζα οπότε και καταργήθηκαν.



Η περίπτωση Νότιο Τιρόλο
Ως τη δεκαετία του '60 το γερμανόφωνο Νότιο Τιρόλο ήταν μια από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης. Αυτή η αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας είναι σήμερα με ένα μέσο ετήσιο εισόδημα που ανέρχεται στις 41.300 ευρώ μια από τις πλουσιότερες στην ΕΕ.

Ένα από μυστικά της οικονομικής απογείωσης είναι η επιτυχής λειτουργία των συνεταιρισμών.

Κάθε 5ος πολίτης είναι μέλος σε έναν από τους 1031 συνεταιρισμούς.

Σχεδόν οι μισές τραπεζικές συναλλαγές της περιοχής γίνονται μέσω συνεταιριστικών τραπεζών, ενώ συνεταιρισμοί διαχειρίζονται το 92% της παραγωγής φρούτων (σχεδόν μόνο μήλα) και το 72% της παραγωγής κρασιού. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση του Τιρόλου είναι ότι -όπως και στην Ελλάδα- την περιοχή χαρακτηρίζει ο μικρός κλήρος. Στην αμπελουργία η ιδιοκτησία ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 1,1 εκτάριο, στην οπωροκαλλιέργεια στα 2,5 εκτάρια και στους βοσκότοπους στα 7 εκτάρια.

Παρά το μικρό κλήρο -οι αγρότες είναι σε θέση να ζουν από το αγρόκτημα τους. Όπως εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος του συνεταιριστικού οινοποιείου Eisacktal Άρμεν Γκραντλ, «στο Νότιο Τιρόλο οι αγρότες εισπράττουν και δύο και τρεις φορές περισσότερο ανά εκτάριο από αλλού. Για αυτό το λόγο αρκούν οι μικρότερες εκτάσεις για την οικονομική τους επιβίωση». Προϋπόθεση για τις υψηλές τιμές αγοράς των προϊόντων των μελών από τους συνεταιρισμούς είναι η υψηλή τους ποιότητα.

Αυτή δεν ήταν πάντα εξασφαλισμένη. επισημαίνει ο Μάρτιν Πατσέλερ από την Ένωση Συνεταιρισμών Νότιου Τιρόλου: «Στις δεκαετίες του '60 και του '70 η οινοπαραγωγή έδινε έμφαση στην ποσότητα. Αυτός ο προσανατολισμός την οδήγησε σε μια πολύ σοβαρή κρίση. Η στρατηγική που ακολουθείται από τη δεκαετία του '80 στοχεύει στην ποιότητα.

Η μείωση της παραγωγής κατά 2/3 συνιστούσε και την επιτυχία του τιρολέζικου κρασιού, η οποία διαρκεί ως και σήμερα». Ο Μάρτιν Πατσέλερ είναι σίγουρος πως χωρίς τους αγροτικούς συνεταιρισμούς θα ήταν αδύνατο να είχε πραγματοποιηθεί αυτή η αλλαγή προσανατολισμού.

Πηγή: DW & http://www.enikonomia.gr

Read More

Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση

 Όπως επισηµαίνεται σε σχετική µελέτη (Support for Farmers’ Cooperatives, November 2012), το συνολικό µερίδιο αγοράς των ελληνικών αγροτικών συνεταιρισµών στους πλέον βασικούς κλάδους του αγροτικού τοµέα είναι µικρότερο του 20%, υπολειπόµενο αισθητά εκείνου άλλων κρατών-µελών της ΕΕ, όπως οι χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης (Φινλανδία, Ολλανδία, Δανία, Σουηδία, Γαλλία, Γερµανία κ.ά.), αλλά και άλλες χώρες, µε ανταγωνιστικά προς τη χώρα µας προϊόντα (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία).

Από τον Πίνακα 1 γίνεται σαφές ότι: Το µερίδιο αγοράς των συνεταιρισµών είναι πάνω από 50% για µερικά βόρεια και κεντρικά κράτη-µέλη της ΕΕ (Φινλανδία, Σουηδία, Δανία, Ολλανδία, Γαλλία και Ιρλανδία).

 Σε αντίθεση µε αυτό, το µερίδιο αγοράς για τους συνεταιρισµούς που λειτουργούν στις µεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ποικίλλει µεταξύ 25% και 50% (Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία).

Κύριοι στόχοι των αγροτικών συνεταιρισµών

 Η συγκέντρωση προµηθειών προκειµένου να επιτευχθούν:

• 
Οικονοµίες κλίµακας (χαµηλότερο κόστος)

• Πρόσβαση σε αγορές

• 
Υψηλότερη βεβαιότητα στις πληρωµές

 Η βελτίωση της θέσης των γεωργών στην αλυσίδα προµήθειας τροφίµων µέσω:

Της αποφυγής των καταχρήσεων της δεσπόζουσας θέσης στην αγορά και των Αθέµιτων Εµπορικών Πρακτικών από τους κυρίαρχους εταίρους της αλυσίδας προµηθειών (κυρίως λιανοπωλητές)

Ο ρόλος των συνεταιρισµών στον τοµέα των γεωργικών ειδών διατροφής της ΕΕ

Σε µια αγορά αυξανόµενης ενοποίησης και συγκέντρωσης των παγκόσµιων λιανοπωλητών και επιχειρήσεων, οι ευρωπαϊκοί γεωργικοί συνεταιρισµοί έχουν αδύναµη αντισταθµιστική εξουσία.

Η µεγέθυνση και η ανάπτυξη σε πιο αποτελεσµατικές, πιο αποδοτικές και, τελικά, πιο ανταγωνιστικές επιχειρήσεις είναι, συνεπώς, απαραίτητη για αυτούς.

Οι συνεταιρισµοί:

 Συγκεντρώνουν την παραγωγή και προσφέρουν αγροτικά προϊόντα προς την αγορά, επεξεργάζονται τα τρόφιµα και παρέχουν υπηρεσίες προστιθέµενης αξίας προς τους εταίρους στην αλυσίδα εφοδιασµού τροφίµων.

 Συγκεντρώνουν τη ζήτηση για υπηρεσίες και προϊόντα αγροτικής παραγωγής και επιτυγχάνουν οικονοµίες κλίµακας που επιτρέπουν χαµηλότερο κόστος.

 Κατανοούν την ανάγκη για περαιτέρω συγκέντρωση, προκειµένου να αυξήσουν τα µεγέθη τους.

 Πραγµατοποιούν διαρκώς επενδύσεις και επιδιώκουν την ενσωµάτωση της καινοτοµίας στα αγροτικά προϊόντα για την αύξηση της προστιθέµενης αξίας και του εισοδήµατος των γεωργών-µελών τους.

 Συµµετέχουν ενεργά στη βελτίωση της λειτουργίας της αλυσίδας εφοδιασµού τροφίµων, ιδίως σε ό,τι αφορά τις εµπορικές σχέσεις B2B

Οι ευρωπαϊκοί συνεταιρισµοί αναπτύσσονται

Οι αγροτικοί συνεταιρισµοί της ΕΕ έχουν µία ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή εφοδιαστική αλυσίδα τροφίµων, που βρίσκεται, από κάθε άποψη, σε πολύ µεγάλη απόσταση από την εικόνα των ελληνικών συνεταιρισµών, τόσο ως προς το εύρος των δραστηριοτήτων, όσο και κυρίως ως προς τον κύκλο εργασιών τους.

Ειδικότερα, ο συνολικός κύκλος εργασιών των ευρωπαϊκών αγροτικών συνεταιρισµών ανέρχεται σήµερα στα 347 δισ. ευρώ, ενώ ο συνολικός αριθµός των συνεταιρισµών είναι 22.000 περίπου. Επιπλέον, οι 100 σηµαντικότεροι ευρωπαϊκοί συνεταιρισµοί παρουσιάζουν τάσεις µεγέθυνσης, δεδοµένου ότι ο συνολικός κύκλος εργασιών τους αυξήθηκε από 187 δισ. ευρώ το 2011 σε 225 δισ. ευρώ το 2013. Πρόκειται για µια αύξηση της τάξεως του 20% περίπου, στο διάστηµα της τριετίας 2011-2013.

Η απόσταση, συνεπώς, που χωρίζει το επίπεδο και το εύρος οικονοµικής δραστηριότητας των ελληνικών αγροτικών συνεταιρισµών από εκείνους άλλων ευρωπαϊκών χωρών είναι πολύ µεγάλη. Το στοιχείο αυτό επαληθεύεται και από τη σύγκριση των 20 µεγαλύτερων συνεταιρισµών της χώρας µε εκείνους της Ιταλίας και της Ισπανίας, δύο χώρες µε ανταγωνιστικά προς την Ελλάδα προϊόντα.

Πραγµατικά, όπως προκύπτει από τον πίνακα που ακολουθεί, ο συνολικός κύκλος εργασιών των 20 µεγαλύτερων αγροτικών συνεταιρισµών της Ισπανίας, που ανερχόταν, το 2013, στο ύψος των 5,4 δισ. ευρώ, είναι δέκα φορές µεγαλύτερος του αντίστοιχου ελληνικού. Η διαφορά µεγεθύνεται στην περίπτωση της Ιταλίας, όπου είναι 22 φορές µεγαλύτερος, µια και εκεί υπερβαίνει το ύψος των 11,8 δισ. ευρώ (Πίνακας 2).

Το συµπέρασµα από τη σύντοµη αυτή παρουσίαση είναι σαφές: Αν η Ελλάδα θέλει να ξεπεράσει τη σηµερινή κατάσταση, και η αγροτική της οικονοµία να γίνει πολλαπλά ελκυστική και προσοδοφόρα, οφείλει να αγκαλιάσει και να υλοποιήσει τη συνεταιριστική ιδέα. Κάθε άλλος δρόµος δεν εκφράζει παρά το κόλληµα στη µιζέρια της Ψωροκώσταινας, από την οποία υποτίθεται ότι έχουµε απαλλαγεί.

Οι συνεταιριστικές αρχές

• Εθελοντική́ και ελεύθερη συµµετοχή́
• Δηµοκρατική́ διοίκηση εκ µέρους των µελών
• Οικονοµική́ συµµετοχή́ των µελών
• Αυτονοµία και ανεξαρτησία
• Εκπαίδευση, κατάρτιση και πληροφόρηση
• Συνεργασία µεταξύ συνεταιρισµών
• Ενδιαφέρον για την κοινότητα

 

   Πηγή : http://www.ypaithros.gr

Read More

Σχετικά με την περικοπή της σύνταξης για συνταξιούχους άλλων ταμείων που αποκτούν αγροτικό εισόδημα

 Σε μια ακόμη επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή απάντησε ο Υφυπουργός Εργασίας κος Α.Πετρόπουλος, σχετικά με το θέμα της περικοπής της σύνταξης και σε συνταξιούχους άλλων ταμείων (πλην ΟΓΑ) που αποκτούν αγροτικό εισόδημα.

Δείτε σε βίντεο την απάντηση...

Ενώ η αποδελτίωση έχει ως εξής :
 
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ: 
Κύριε Υπουργέ, χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να ξεκαθαρίσουμε τα ζητήματα που ο ν. 4387 για το ασφαλιστικό προκάλεσε ως ερωτηματικά, ως προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνταξιούχοι. Είτε αυτοί είναι παλαιότεροι είτε αυτοί είναι νέοι συνταξιούχοι, θέλουν να γνωρίζουν το τι ισχύει, όχι εκ των υστέρων.
Για αυτό θα σας παρακαλούσα αυτό που έχουμε συζητήσει κατ’ επανάληψη και φαίνεται ότι έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο εν πολλοίς και για τους συνταξιούχους αγρότες για τους οποίους έχει βγει η εγκύκλιος της 20ης Απριλίου, αλλά και για τους υπόλοιπους συνταξιούχους άλλων Ταμείων για τους οποίους μας ενημερώσατε ότι και μετά την 1/1/2017, εφόσον συνταξιοδοτούνται, αλλά εάν είχαν την δραστηριότητα την αγροτική και τις ενισχύσεις πριν την ψήφιση του νόμου, τότε δεν υπόκεινται στην περικοπή του 60%. 
Νομίζω ότι όλα αυτά ακούστηκαν και αναθάρρησαν τους ανθρώπους που είχαν προβληματισμό σε σχέση με μικρό εισόδημα από τα αγροτικά που διαθέτουν και το ερώτημα παραμένει: Θα εκδώσετε κάποια εγκύκλιο για αυτές τις περιπτώσεις, όπως ακριβώς έγινε με τους συνταξιούχους αγρότες ή θα είναι στον αέρα;
Η απαίτηση για την έκδοση εγκυκλίου ή άλλης πράξης δεν είναι θεωρητική, δεν είναι δηλαδή επειδή θέλουμε να ξέρουμε τι ισχύει, αλλά επειδή ακριβώς υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να τα γνωρίζουν και οι ίδιοι οι λογιστές, αλλά και οι άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με το σύστημα των επιδοτήσεων. 
Για αυτό θα σας παρακαλούσα να ορίσετε, εάν δεν το έχετε πράξει μέχρι τώρα, ημερομηνία έκδοσης αυτής της εγκυκλίου. Είναι δεσμευτικές οι προθεσμίες για τη μεταβίβαση δικαιωμάτων ενιαίας ενίσχυσης που προκύπτουν από την Κοινή Αγροτική Πολιτική και αυτό εκ των πραγμάτων έχει σχέση με την ανάγκη να εκδοθεί κάποια εγκύκλιος από την πλευρά σας.


ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. 
Αν άφησα χώρο για παρανόηση θα το εξηγήσω και οφείλω να το εξηγήσω με σαφήνεια, κύριε Κεγκέρογλου, διότι πάντα έλεγα ότι ο χώρος της αγροτικής και της κτηνοτροφικής παραγωγής δεν πρέπει να δίνει τη δυνατότητα για αθέμιτη λειτουργία κάποιων οι οποίοι δεν θα είναι στις ίδιες επιβαρύνσεις με εκείνους που έχουν κατ’ εξοχήν και κυρίως ή μόνο αγροτική ή κτηνοτροφική δραστηριότητα, διότι είναι πάρα πολλοί που κάνουν άλλα επαγγέλματα και ήταν ασφαλισμένοι σε άλλα ταμεία, οι οποίοι έχουν αναπτύξει δραστηριότητες τέτοιες και πολύ μεγάλες μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις. 
Δεν θα πρέπει, συνεπώς, να δημιουργείται ένα προβάδισμα αθέμιτο έναντι των αγροτών οι οποίοι σύμφωνα με τον νόμο υπόκεινται στους περιορισμούς μετά το 2025. Και επειδή οι διατάξεις που ίσχυαν πριν δεν έχουν καταργηθεί για την διακοπή της συνταξιοδότησης ή της μείωσης της συνταξιοδότησης και όποιες περιπτώσεις προέβλεπαν οι προηγούμενοι για τα επιμέρους ταμεία, αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσω εδώ είναι ότι δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα –και το έχω πει, αλλά αν παρανοήθηκε θα το εξηγήσω- σε όσους είχαν συνταξιοδοτηθεί και διατηρούν τη δραστηριότητα από άλλα ταμεία πριν την εφαρμογή του νόμου, πριν την έναρξη ισχύος του νόμου. Συνεπώς, για εκείνους που έχουν αγροτική έκταση, αλλά δεν έχουν εισοδήματα -αυτό είναι το σαφές που θέλω να πω- δεν θα έχουν σε καμμιά περίπτωση αυτή τη συνέπεια της μείωσης της σύνταξης που προβλέπεται κατά τις διατάξεις του νόμου. 
Αυτή είναι η διαφοροποίηση ως προς τους αγρότες. Οι αγρότες μέχρι την 1η  Ιανουαρίου του 2025 θα έχουν τη δυνατότητα να καλλιεργούν και να βγαίνουν και στη σύνταξη και να μην υφίστανται καμμιά συνέπεια εκ του νόμου. Αυτό σημαίνει ότι όσοι μέχρι εκείνη τη στιγμή έχουν βγει στη σύνταξη, θα διατηρούν αυτήν τη μεταχείριση και στη συνέχεια. Είναι άλλο πράγμα, όμως, απ’ αυτούς που έχουν άλλη δραστηριότητα, δεν είναι αγρότες, έχουν διαμορφώσει διαφορετικό ύψος συντάξεων. Δεν χρειάζεται να κάνουμε την ίδια πρόνοια και γι’ αυτούς. Αυτή είναι η δική μας θέση και αυτή είναι η σωστή ερμηνεία από τον νόμο. 



ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ: Κύριε Πρόεδρε, ευχαριστώ. 
Αλλάζει άρδην η εικόνα η οποία είχε διαμορφωθεί με βάση τη συζήτηση που είχαμε σε τέσσερις προηγούμενες επίκαιρες ερωτήσεις, κύριε Υπουργέ. 
Με σαφήνεια μπορούμε να μιλήσουμε; Μας είχατε πει ότι οι συνταξιούχοι άλλων ταμείων, εκτός του ΟΓΑ, που συνταξιοδοτήθηκαν μέχρι 31.12.2016 -σήμερα μας λέτε μέχρι την ψήφιση του νόμου και αυτό πρέπει να διευκρινιστεί- εφόσον είναι παλιοί συνταξιούχοι κι εφόσον είχαν το αγροτικό εισόδημα και την επιδότηση πριν την ψήφιση του ν. 4387, δεν έχουν επίπτωση στη σύνταξή τους γιατί προστατεύονται από τους προηγούμενους ισχύοντες νόμους που τους διατηρεί το άρθρο 20, για τους παλιούς συνταξιούχους που είχαν επιδότηση πριν την ψήφιση του νόμου για τους οποίους δεν επέρχεται καμμιά μεταβολή. 
Σε επόμενη επίκαιρη μάς είπατε ότι το ίδιο ισχύει και για νέους συνταξιούχους, αλλά που το αγροτικό εισόδημά τους και η επιδότησή τους ήταν πριν την ψήφιση του νόμου. Φαίνεται από την απάντηση σας ότι το δεύτερο αλλάζει. Ξεκαθαρίστε μας τι ισχύει. 
Οι συνταξιούχοι των άλλων ταμείων, οι παλιοί με επιδότηση πριν την ψήφιση του νόμου, απαλλάσσονται από την περικοπή του 60%, εξαιρούνται; Οι νέοι συνταξιούχοι είτε μετά τον Μάιο είτε μετά την 1η Ιανουαρίου; Ξεκαθαρίστε μας. Των άλλων ταμείων πάλι –δεν αφορά τον ΟΓΑ- που έχουν αγροτικό εισόδημα ή ενίσχυση πριν την ψήφιση του νόμου Κατρούγκαλου, συνεχίζουν να εξαιρούνται από την περικοπή ή θα υποστούν την περικοπή; Είναι δυο συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να μας τα πείτε καθαρά. Δεν γίνεται να υπάρχει αυτή η θολούρα και να έρθει το Ελεγκτικό Συνέδριο να ζητάει πίσω συντάξεις και μάλιστα να επιβάλλει και ποινή γιατί δεν δήλωσαν ότι είχαν άλλο εισόδημα.
Πρέπει να ξεκαθαριστεί το τι ισχύει τώρα που είναι νωρίς και μάλιστα πριν τη λήξη της προθεσμίας που γίνεται η μεταβίβαση των δικαιωμάτων τις επόμενες ημέρες, ούτως ώστε να προστατευτούν αυτοί οι άνθρωποι. Τόσο δύσκολο είναι; Νομίζω ότι μπορείτε να το κάνετε. Περιμένω σήμερα να έχουμε σαφή απάντηση. 


ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Εξηγώ και πάλι ότι για τους αγρότες οι οποίοι είναι αγρότες κατά την αντίληψη όλων και υπάγονται στις διατάξεις ΟΓΑ με τις προβλέψεις που έχει ο νόμος εκείνος, τώρα στον ΕΦΚΑ πια, δεν υπάρχει καμία επίδραση στις συντάξεις για όσους θα συνταξιοδοτούνται μέχρι 31/12/2024. Φυσικά και για όσους είχαν συνταξιοδοτηθεί πριν το ίδιο ισχύει. 
Σχετικά, όμως, με όσους είναι ασφαλισμένοι –γιατί είχαν άλλες δραστηριότητες- σε άλλα ταμεία και έχουν καλλιέργειες και εισοδήματα και από εκεί και επειδή, όπως θα γνωρίζετε κι εσείς, υπάρχουν σημαντικές δραστηριότητες και καλλιέργειες αγροτοκτηνοτροφικές ή αλιευτικές και από τέτοιους επαγγελματίες, θα ήταν αθέμιτο οι μεν αγρότες και κτηνοτρόφοι να έχουν συνέπεια έστω και μετά το 2024, και οι άλλοι να μην έχουν καμία συνέπεια. Πότε θα διατηρείται αυτό; 
Γι’ αυτό το λόγο είπαμε -αυτό προβλέπει και ο νόμος- πως αν εμφανίζεις εισόδημα, τότε μόνο έχεις δραστηριότητα. Μπορεί να έχεις ένα χωράφι που κάθεται, θα πληρώνεις ΕΝΦΙΑ προφανώς γι’ αυτό, αλλά δεν θα εντάσσεσαι στη διαδικασία της οικονομικής δραστηριότητας, αν δεν έχεις οικονομική δραστηριότητα. Και δεν θα έχεις οικονομική δραστηριότητα αν δεν έχεις εισόδημα. Αφού δεν θα δηλώνει εισόδημα, φορολογητέο φυσικά, στο Ε1, που είναι η δήλωση των εισοδημάτων, προφανώς δεν θα υπάγεται κάποιος στη διαδικασία της περικοπής της σύνταξης, επειδή συμβαίνει να έχει τέτοιες δραστηριότητες. 
Συνεπώς, το κριτήριο είναι αν θα έχει εισόδημα. Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει καμμία επίδραση. 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ: Οι παλιοί συνταξιούχοι; 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνική Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Και για τους παλιούς έχω πει. Όσοι μέχρι την έναρξη του νόμου είχαν δραστηριότητα και εισόδημα μπορούν να συνεχίσουν να έχουν δραστηριότητα και εισόδημα. Για τους προ της εφαρμογής του νόμου μίλησα. 
Σας ευχαριστώ. 

Πηγή: https://www.taxheaven.gr0

Read More

Από το 2025 μείωση σύνταξης κατά 60% σε αγρότες που συνεχίζουν να εργάζονται!!!

Από το 2025 και μετά θα κόβεται το 60% της σύνταξης στους συνταξιούχους αγρότες που θα συνεχίσουν να εργάζονται, καθώς εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας δίνει 8ετή μεταβατική περίοδο χάριτος σε περίπου 160.000 αγρότες.

Η διευκρινιστική εγκύκλιος που εκδόθηκε χθες και υπογράφει ο υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Τ. Πετρόπουλος ξεκαθαρίζει ότι η μείωση κατά 60% στη σύνταξη των αγροτών που παρότι καταθέτουν τα χαρτιά τους για συνταξιοδότηση συνεχίζουν τις αγροτικές τους εργασίες, «παγώνει» μέχρι το τέλος του 2024. Βασικό επιχείρημα του υπουργείου Εργασίας είναι ότι ο νόμος Κατρούγκαλου προβλέπει αντίστοιχα μεταβατική περίοδο και για τις νέες αγροτικές συντάξεις έως και το 2030.

Αναλυτικά, αναφέρεται ότι «στις περιπτώσεις συνταξιούχων του πρώην ΟΓΑ από 1-1-2017 και μετά, που συνεχίζουν να ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα και δεδομένης της μεταβατικής προσαρμογής του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων των αγροτών, οι ρυθμίσεις για την απασχόληση συνταξιούχων έχουν εφαρμογή για όσους συνταξιοδοτούνται από 1-1-2025, καθώς από το έτος αυτό και μετά η συμμετοχή εθνικής και ανταποδοτικής σύνταξης στο συνολικό ποσό προσεγγίζει και εν συνεχεία υπερβαίνει το 60%».

Υπενθυμίζεται πως με τον πρόσφατο ασφαλιστικό νόμο θεσπίστηκε μεταβατική περίοδος από 1/1/2017 έως 31/12/2030 κατά τη διάρκεια της οποίας οι νέες συντάξεις ΟΓΑ είναι μείγμα του παλιού και του νέου τρόπου υπολογισμού.

Για παράδειγμα, φέτος οι 15.000 αγρότες που αναμένεται να συνταξιοδοτηθούν θα εισπράξουν κατά 93,80% το ποσό που προκύπτει με βάση τις διατάξεις του πρώην ΟΓΑ και κατά 6,20% το άθροισμα εθνικής και ανταποδοτικής. Το 2025 το τμήμα που αφορά τον νέο τρόπο υπολογισμού (εθνική - ανταποδοτική) ξεπερνάει για πρώτη φορά σε μερίδιο τον παλιό τρόπο. Δηλαδή όσοι βγουν το 2025 θα πάρουν κατά 59,80% το άθροισμα εθνικής και ανταποδοτικής και κατά 40,2% την παλιά σύνταξη όπως θα έβγαινε.

Συνεπώς όσοι υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης από 1-1-2017 έως και 31-12-2024 εξαιρούνται από την περικοπή. Εξυπακούεται ότι τον «κόφτη» γλιτώνουν και όσοι συνταξιοδοτήθηκαν το 2016, δεδομένου ότι ο υπολογισμός της σύνταξης στις περιπτώσεις αυτές γίνεται με το προϊσχύον καθεστώς.

Πηγή : http://www.kathimerini.gr

Read More

Η πολιτιστική διάσταση της μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας

Η σημερινή μας κατάσταση δεν είναι κάτι που προέκυψε ξαφνικά. Δεν είναι, επίσης, μια κατάσταση που απλά μας επιβλήθηκε έξωθεν. Είναι μια σταδιακή διαδικασία παρακμής που ξεκινά σταδιακά από τη μεταπολίτευση και κορυφώνεται τις επόμενες δεκαετίες. Σε αυτή τη διαδικασία υπάρχει μια σημαντική, πλην όμως παραγνωρισμένη διάσταση: η πολιτιστική. Θα προτάξω μια διαπίστωση και δύο επισημάνσεις:

 

Η διαπίστωση

Έχουμε μια εκπληκτική πνευματική και πολιτιστική περιουσία, αναξιοποίητη, όμως, για να μην πω και κακοποιημένη. Αποκαλούμε μεγαλόστομα τον πολιτισμό βαριά μας βιομηχανία, χωρίς όμως να έχουμε ποτέ χαράξει πολιτιστική πολιτική βάθους και προοπτικής, που, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έπρεπε να αποτελεί τη βάση της εθνικής μας στρατηγικής, που κι αυτή δεν υπάρχει.

Αλλά και χωρίς, πολύ περισσότερο, να έχουμε εμβαθύνει σε ό,τι θα αποκαλούσαμε θεωρία Ελληνισμού, στη διαχρονική του διάσταση. Εννοείται χωρίς μεταφυσικές δογματοποιήσεις και «ελληνοκεντρικές» αφελείς υπερβολές.

• Πρώτον: Δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις πολιτιστικές μας αξίες φετιχιστικά. Είναι η βαθύτερη ουσία της μεγάλης πνευματικής μας κληρονομιάς, αλλά και το απόσταγμα της σοφίας του λαού μας διαμέσου των αιώνων και των χιλιετών. Δεν υπάρχουμε όμως για τις αξίες, αλλά μέσα από τις αξίες και χάρη στις αξίες. Που σημαίνει, πως δεν γίνεται να υπάρχουμε ως Έλληνες χωρίς τις αξίες μας. Είναι η ταυτοτική δύναμη του πολιτισμού μας και της ιστορίας μας.
• Δεύτερον: Η κρίση που περνάμε προφανώς και δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, οφειλόμενο μόνο σε ενδογενή αίτια. Το βάθος όμως και η έκταση της κρίσης οφείλεται πρωτίστως στα ενδογενή αίτια, στο ότι δηλαδή ως χώρα και ως κοινωνία βρεθήκαμε ανοχύρωτοι μπροστά στα εξωγενή αίτια της κρίσης, που είναι και ευρωπαϊκή και παγκόσμια, έτσι ώστε να μεγιστοποιηθούν οι αρνητικές τους επιπτώσεις. Ούτε, ακόμα- ακόμα, κι ο καταναλωτισμός με όλα του τα συμπαρομαρτούντα, που κατά κύριο λόγο συνδέεται με τη βαθιά ηθικο/πενυματική κρίση της κοινωνίας μας, είναι ελληνικό φαινόμενο. Οι μεγιστοποιημένες όμως επιπτώσεις του είναι ελληνικό φαινόμενο.

Αλλά είναι καιρός να προσγειωθούμε στη ζοφερή μας πραγματικότητα και να προσπαθήσουμε να φωτίσουμε το σκοτεινό βάθος της οδυνηρά βιούμενης κακής έκβασης της Μεταπολίτευσης. Θα προσπαθήσουμε, πολύ απλά, να αναδείξουμε τα βαθύτερα αίτια αυτής της χρεοκοπίας, τα πέραν των πολιτικο/οικονομικών, που είναι τα πολιτιστικά. Τα σχετικά, δηλαδή, με το πνευματικό, ηθικό, αξιακό και ταυτοτικό έρμα της εθνικής μας συλλογικότητας.

Χωρίς υπερβολή, μπορούμε να μιλήσουμε για μια «κερκόπορτα» στην πολιτιστική συνείδηση της κοινωνίας μας και του τόπου μας, πεπεισμένοι πως χωρίς τη σωστή θεώρηση για το πώς άνοιξε αυτή η «κερκόπορτα», δεν θα συνειδητοποιήσουμε πραγματικά τι και γιατί μας συνέβη και μας συμβαίνει, με αυτονόητη την παραδοχή πως δεν άνοιξε μόνη της.

Προσπερνώντας τον γρίφο της σχέσης πολιτικού-πολιτιστικού, με δεδομένο πάντοτε πως στο βάθος τους το πολιτικό είναι και πολιτιστικό, όπως και το πολιτιστικό είναι πρωτίστως και πολιτικό, θα αρχίσω με μια  αναφορά στην πολύ προσφιλή σε όλους μας πολιτική διάσταση της τωρινής μας κακοδαιμονίας, μια πολύ σύντομη δηλαδή αναφορά στα πολιτικά αίτια της χρεοκοπίας μας.

Τα πολιτικά αίτια της χρεοκοπίας

Αποφεύγοντας, λοιπόν, κοινές και αυτονόητες διαπιστώσεις, θα περιοριστώ στο πολιτικό στίγμα της χρεοκοπίας του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Από σύστημα μιας αφετηριακά οριοθετημένης διαχείρισης των κοινών, εννοώ την καραμανλικής επιλογής στρατηγική λογική «ελέγχου» της μεταχουντικής ελληνικής κοινωνίας με δημοκρατικά μέσα, μετέπεσε γρήγορα (πρωτίστως δια του ΠΑΣΟΚ!) σε σύστημα νομής της εξουσίας. Έτσι που αντί να υπάρχει το πολιτικό σύστημα για την κοινωνία, υπήρχε η κοινωνία για το πολιτικό σύστημα της εναλλασσόμενης και αδηφάγου δικομματικής συγκυριαρχίας.

Δεν υπεισέρχομαι στα «γιατί». Τα δύο κόμματα εξουσίας ιδιοποιήθηκαν το κράτος. Η κοινωνία βρέθηκε σε ομηρεία απ’ το αδυσώπητο πλέγμα, απ’ τον πολύποδα κομμάτων εξουσίας και κράτους, με πλήρη ανατροπή της λογικής σχέσης κομμάτων-κράτους-κοινωνίας. Έτσι που, όπως ήδη είπα, αντί να υπάρχουν τα κόμματα και το κράτος, με απολύτως διακριτές τις λειτουργίες τους, για την κοινωνία, να υπάρχει η κοινωνία για τα κόμματα εξουσίας και το ιδιοποιημένο απ’ αυτά ως λάφυρό τους κράτος. Τα μοιραία, εξ αυτού, αποτελέσματα τα ζούμε.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων και με τη φορά που αυτά προσέδιδαν στις εξελίξεις, η πολιτική σταδιακά μετέπεσε και ταυτίστηκε στη συνείδηση των πολλών με τη νομή και λαφυραγώγηση της εξουσίας. Οι πολιτικοί ταυτίστηκαν με νομείς και επικαρπωτές της εξουσίας, ενώ η διαφθορά κατέστη μοιραία το καύσιμο λειτουργίας αυτού του τραγικά εκπεσμένου πολιτικού συστήματος.

Αυτή η τόσο απλή και καίρια αλήθεια πόσο αναλύθηκε και πόσο αναδείχτηκε σ’ αυτό το ζοφερό τέλος της Μεταπολίτευσης;  Αλλά και μαζί της, πόσο αναλύθηκε και πόσο αναδείχτηκε η αδυσώπητη ανάγκη να αποκατασταθεί, με ριζικές τομές στην πολιτική μας ζωή, η λογική σχέση κομμάτων-κράτους-κοινωνίας; Έτσι που κόμματα και κράτος να υπάρχουν για την κοινωνία, όπως η στοιχειώδης (αστικο)δημοκρατική τάξη και δεοντολογία επιτάσσει.

Πόσο ψάξαμε τις πραγματικές ρίζες της αχαλίνωτης και ανακυκλούμενης διαφθοράς, που είναι απότοκος της αμοιβαίας ηθικής έκπτωσης πολιτικού συστήματος και κοινωνίας; Η απάντηση είναι αυτονόητη, όχι όμως και το γιατί οδηγηθήκαμε  σ’ αυτή  τη μοιραία έκπτωση.

Τα πολιτιστικά αίτια της χρεοκοπίας

Η καρδιά του θέματός μας δεν είναι άλλη απ’ την αναζήτηση του βαθύτερου «γιατί» συνέβη ό,τι συνέβη. Του πολιτιστικού δηλαδή «γιατί» (ηθικού, πνευματικού, αξιακού και ταυτοτικού), που προφανώς και συναρτάται, σε διαλεκτική σχέση αλληλοπροσδιορισμού, με το ήθος όλων μας. Αν και σχεδόν όλοι μας, όταν ψάχνουμε αυτό το «γιατί», κοιτάζουμε απέναντί μας.

Ελπίζω αυτή η νύξη να μην εκληφθεί ως υπαινικτική σύμπτωση με τον χυδαίο κυνισμό του «μαζί τα φάγαμε», στον οποίο και υποκρύπτεται η λογική του βιαστή πως «τα ‘θελε και η βιασθείσα». Επιδιώκω να ερμηνεύσω τα γεγονότα και όχι να καταλογίσω ευθύνες. Δεν μπορώ, όμως, να μην αναρωτηθώ και να μην αναζητήσω το κοινό βάθος της πολιτικής ενοχής, που άπτεται του πώς και γιατί η καθεστηκυία μεταπολιτευτική πολιτική τάξη έπραξε όπως έπραξε. Γιατί διέπραξε, δηλαδή, το έγκλημα της χρεοκοπίας.

Επίσης, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ για τη δεδομένη κοινωνική συνενοχή, που άπτεται του πώς και γιατί ο λαός μας, εμείς όλοι «συνεργήσαμε» στο έγκλημα με πράξεις, ανοχές και παραλείψεις μας λιγότερο ή περισσότερο.

Ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Κανένας λαός δεν εκμαυλίζεται ανεπιγνώτως και εν υπνώσει.  Κι αυτό σημαίνει πολλά, που πρέπει να τα ψάξουμε με αυτοκριτική γενναιότητα και προπαντός  χωρίς να κοιτάζουμε μόνο απέναντι. Σημαίνει, ας πούμε, μεταξύ πολλών άλλων: ρηχή πολιτική συνείδηση, υπονομευμένη και ρευστοποιημένη πολιτιστική συνείδηση, ελαστική ηθική συνείδηση, αμβλυμένη πατριωτική συνείδηση, ανύπαρκτο πνεύμα συλλογικότητας κι άλλα τέτοια παρόμοια.

Χωρίς, εννοείται, όλα αυτά και όποια άλλα να εκλαμβάνονται ως απόλυτα μεγέθη. Αλλά και χωρίς να αποσυνδέονται, κάθε άλλο, απ’ τα «ιζήματα», στο πολιτιστικό υπόστρωμα της μεταπολιτευτικής μας ζωής.

Επί τον τύπον των ήλων

Αποπειρώμενος να θέσω τα δάχτυλά μου επί τον τύπον των ήλων, θα ξανατονίσω πως το πολιτιστικό μας πρόβλημα δεν προσεγγίστηκε ποτέ στην στρατηγική για τη συλλογική μας μοίρα διάστασή του. Θα ήθελα να τονίσω το κρίσιμο κενό μακρόπνοης πολιτικής πολιτισμού στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.

Αρχικά σωστά έγινε η μετακίνηση από παρωχημένες στερεοτυπικές ακρότητες, ευτελισμένες και απ’ τη χουντική εφταετία, της έτσι κι αλλιώς προβληματικής εθνικής μας ιδεολογίας. Σταδιακά, καλύφτηκε ηγεμονικά, περίπου ως επίσημο υποκατάστατο ιδεολογίας, από ένα «ρεύμα» προοδευτικοφανούς αποδόμησης παντός του ελληνικού, με προσχηματική επένδυση εκσυγχρονισμού και ευρωπαϊσμού.

Περάσαμε έτσι απ’ τον παρωχημένο ελληνοκεντρισμό στον αστιγματικό αντιελληνοκεντρισμό, για να θυμηθούμε το Νάσο Βαγενά, απ’ τη νοσηρή προγονολατρία στην ακόμα πιο νοσηρή άρνηση της παράδοσής μας, απ’ την ανάγκη κριτικής θεώρησης των αφελειών της γραμμικής ιστορικής μας συνέχειας στην πλήρη άρνηση της ιστορικής μας συνέχειας. Διανθισμένα όλα αυτά με «συνωστισμούς» στο λιμάνι της Σμύρνης (Ρεπούση) και (πιθανή) «απώθηση» των Σουλιωτισσών στο γκρεμό του Ζαλόγγου απ’ τους ίδιους τους Σουλιώτες (Ψιμούλη).

Μπορούμε, νομίζω, να σταθμίσουμε τη διαβρωτική λειτουργία αυτού του «ρεύματος» στη συνείδηση της κοινωνίας μας. Ιδίως αν σκεφτούμε πως ήταν κυρίαρχο στα μεγάλα ΜΜΕ, αλλά, απ’ τα μέσα της Μεταπολίτευσης και μετά, περίπου κυρίαρχο και στην πολύπαθη παιδεία μας.

Παρομοίως θα ήθελα να τονίσω την καταλυτική διάβρωση του συνολικού αξιακού μας συστήματος απ’ τον καταναλωτισμό και τη συνακόλουθη υλικο/ευδαιμονιστική φιλοσοφία του. Φιλοσοφία που θέλει το χρήμα και τα υλικά αγαθά στην κορυφή της κλίμακας των αξιών ως υπέρτατο σκοπό ζωής και τον άνθρωπο στη βάση της ως μέσο και πράγμα.

Ο χρόνος δεν επιτρέπει την ανάλυση της ισοπεδωτικής επέλασης του καταναλωτικού προτύπου ζωής. Εδώ, όμως, βρίσκεται το πιο κρίσιμο κλειδί για την ερμηνεία της συνολικότερης χρεοκοπίας μας, που είναι, το επαναλαμβάνω, πρωτίστως ηθική, πνευματική, αξιακή και εντέλει ταυτοτική χρεοκοπία. Στα «ιζήματα» του καταναλωτικού βυθού της μεταπολιτευτικής κοινωνίας μπορούμε να βρούμε όλες τις απαντήσεις:

• Πρώτον, για την εξαχρείωση της κοινωνίας μας, που πέρασε απότομα στον «καταναλωτικό παράδεισμο», ρευστοποιώντας με κυνική αφροσύνη μερίσματα των μελλοντικών γενεών.
• Δεύτερον, για την εξαχρείωση του πολιτικού μας συστήματος, που, αντί να βάλει χαλινάρι, καβαλίκεψε και επιτάχυνε τον καταναλωτικό κατήφορο. Επέτεινε έτσι, ως σύστημα άγριας νομής της εξουσίας, όλες τις αρνητικές ροπές και όλα τα νοσηρά φαινόμενα της κοινωνίας μας (άκοπος πλουτισμός, λογική της ελάσσονος προσπάθειας, ρουσφέτι, βόλεμα, φοροδιαφυγή, αυθαίρετα και άλλα τέτοια παρόμοια).
• Τρίτον, για την εξαχρείωση του Έλληνα, που, υπό την επήρεια της καταναλωτικής μέθης, έγινε αγνώριστος. Άλλοτε πρωταγωνίστησε, άλλοτε ανέχθηκε και αδιαφόρησε για το εξακολουθητικό βούλιαγμα στο μεταπολιτευτικό τέλμα. Έμεινε έκθετος στην κατακλυσμιαία και αποχαυνωτική υποκουλτούρα των ΜΜΕ και όχι μόνο, με την παιδεία να μην οργανώνει την πολιτιστική μας άμυνα και με τους πνευματικούς μας ανθρώπους να μην ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών.

Όχι πως τα όσα επισημαίνω είναι καθολικά, όχι πως δεν υπάρχουν αντιστάσεις και αξόδευτο αξιακό υπόλοιπο στην καρδιά του πολιτιστικού μας κυττάρου. Όχι πως δεν υπάρχει άσβηστη αξιακή καταγραφή στο «σκληρό δίσκο» της συλλογικής μας συνείδησης με το τρισχιλιετές ιστορικό και πολιτιστικό της βάθος. Ευτυχώς υπάρχουν αντιστάσεις, υπάρχει αξιακό υπόλοιπο, υπάρχει άσβηστη αξιακή καταγραφή στο «σκληρό δίσκο» της συλλογικής μας μνήμης και συνείδησης.

Στη δίνη των καιρών

Σ’ αυτή την οριακή μας κατάσταση δεν πρέπει να αφεθούμε στη δίνη των καιρών και στην κακή μας μοίρα, σαν να είμαστε ένας ξοφλημένος λαός. Έχοντας στο πλάι μας τους αιώνες της ιστορίας μας, όπως το λέει ο Ελύτης, αλλά και πιστεύοντας στον Ελληνισμό ως ιδέα της αξιοσύνης, της ελευθερίας και του ανθρωπισμού, όπως τον ορίζει ο Σεφέρης, να συνειδητοποιήσουμε καλά τι μας συνέβη και γιατί μας συνέβη.

Έτσι, θα υφάνουμε νέο όραμα για το μέλλον του τόπου μας, νέο όραμα Ελληνισμού, εμπλουτισμένο από έναν νέο πατριωτισμό και μια νέα συλλογικότητα. Να διεμβολίσουμε το μεταπολιτευτικό παγιδευτικό δίπολο του νοσηρού ελληνοκεντρισμού, που γέννησε «χρυσαυγίτες», και του εξίσου νοσηρού αστιγματικού αντελληνοκεντρισμού, που γέννησε την νεοταξική ατοπία των ψευτοπροοδευτικών.

Να χαράξουμε μακρόπνοη πολιτιστική πολιτική για τη θέση και την πορεία μας στην Ευρώπη και στο παγκοσμιοποιημένο διεθνές περιβάλλον, που θα είναι η βάση μας για μια αναθεμελιωτική, ανορθωτική και αναγεννητική στρατηγική μας στη δύσκολη ανηφοριά του 21ου αιώνα. Πρώτο ζητούμενο είναι να βγάλουμε την τροϊκανή χανάκα απ’ το λαιμό μας και να βγούμε σε μετατροϊκανό ξέφωτο.

Για να βγούμε, εντέλει, απ’ το σκοτεινό λαβύρινθο της μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας, χρειαζόμαστε οδηγητικό «μίτο» καμωμένο απ’ τη συλλογική μας «Αριάδνη» με «ίνες» απ’ την αξιακή μας παρακαταθήκη. ‘Η, έστω, απ’ το αξιακό υπόλοιπο της σκόρπιας ψυχής μας, που, παρ’όλες τις κακοποιήσεις που της επιφυλάξαμε, ο εσώτατος αξιακός της πυρήνας αντέχει ακόμη. Κι αν ισχύει πως στα δύσκολα οι λαοί κρατιούνται απ’ την ψυχή τους, εμείς, κι απ’ το υπόλοιπο της ψυχής μας αν κρατηθούμε, θα μπορέσουμε να σηκώσουμε κεφάλι και να βρούμε τη σωστή περπατησιά μας προς το μέλλον.

Ενοχλούμαι απ’ το κλίμα περιφρόνησης που πολύ συχνά, εκπέμπουν εναντίον της χώρας μας άσπονδοι φίλοι μας στην Ευρώπη, με συνηγορία των ψοφοδεών της οργανικής μας διανόησης. Ως νότα έλλογης υπερηφάνειας, καταθέτω πως τούτος ο τόπος, που τόσο κι οι ίδιοι έχουμε αδικήσει, εξακολουθεί να είναι ανεκτίμητο για όλη την ανθρωπότητα κοίτασμα πολιτισμού και να έχει ακόμα και τώρα εν δυνάμει ηγεμονικό πολιτιστικό λόγο ουκουμενικής εμβέλειας.

Είναι μάλιστα και σηματοδοτικός μιας εναλλακτικής προς την κυρίαρχη της δυτικογενούς παγκοσμιοποίησης καταναλωτική φιλοσοφία ζωής. Για του λόγου το αληθές, θα δώσω,  πολύ συνοπτικά (ελλειπτικά) και αντιπαραθετικά, το στίγμα των δυο αυτών φιλοσοφιών ζωής, της δυτικής (κράμα ρωμαϊκής και ιουδαίο/προτεσταντικής λογικής) και της ελληνικής, μέσα από τρία πολύ ενδεικτικά γνωρίσματά τους.

Δυτική πολιτιστική φιλοσοφία

Τα τρία πολύ ενδεικτικά γνωρίσματά της είναι:

• Πρώτον, η χρηστική αντίληψη για τη γνώση, που έρχεται απ’ ρωμαϊκή πνευματική κληρονομιά.
• Δεύτερον, η καρτεσιανική νοησιαρχία και ο εργαλειακός ορθολογισμός, που έρχεται απ’ τη νεωτερικότητα.
• Τρίτον, η ατομοκρατία ως συστατικό γνώρισμα των δυτικών κοινωνιών, επίσης νεοτερικής προέλευσης.

Τα τρία αυτά ενδεικτικά γνωρίσματα, γιατί υπάρχουν κι άλλα, μόνο άσχετα δεν είναι απ’ τη δογματική σύνδεση της γνώσης με την παραγωγή, απ’ τη θεοποίηση της παραγωγικότητας και του ανταγωνισμού, απ’ την πρόταξη της οικονομίας και των αγορών, απ’ τον καταναλωτισμό και τον υλικό ευδαιμονισμό, απ’ την ατομοκρατία και την ηθική της, απ’ την υποκατάσταση της παιδείας απ’ την πραγματιστική εκπαίδευση (ανάπηρη «παιδεία» δεξιοτήτων!).

Όλα αυτά και άλλα παρόμοια μαζί με συνακόλουθή τους την οικολογική σε πλανητικό επίπεδο ασφυξία, προδιαγράφουν αναποτρέπτως το πλήρες αδιέξοδο στην πορεία της ανθρωπότητας. Γιατί, ό,τι κι αν λέγεται, οι ράγες αυτού του δυτικού πολιτισμού και της «παγκοσμιοποίησης», που είναι το σημερινό στάδιο στην εξέλιξή του, οδηγούν μοιραία σε εφιαλτικό αδιέξοδο.

Ελληνική πολιτιστική φιλοσοφία

Τα τρία πολύ ενδεικτικά γνωρίσματά της είναι:

• Πρώτον, η γνώση ως μέσο για την αρετή και με συνακόλουθη την κατ’ αρετήν χρήση της, που έρχεται απ’ την αρχαία ελληνική κληρονομιά.
• Δεύτερον, ο  επίσης αρχαίος ελληνικός ορθός λόγος, που συνιστά εναρμόνιση νοητικών, βουλητικών και συναισθηματικών δυνάμεων.
• Τρίτον, η περί προσώπου αντίληψη, που έρχεται από την ελληνική αρχαιότητα και την πατερική κληρονομιά, όπου το πρόσωπο, έννοια ενική και πληθυντική ταυτόχρονα, έχει ενσωματωμένη στην ουσία του την ετερότητα, προδιαγράφοντας κοινότητες συνανθρώπων και όχι αριθμητικά σύνολα ανταγωνιζομένων ατόμων (homo homini lupus!).

Ας συνυπολογίσουμε τα τρία αυτά κρίσιμα γνωρίσματα με το σύνολο των κλασικών αξιών και με τις ρήτρες του νεοελληνικού πολιτιστικού προτύπου, προπαντός με τις τρεις θεμελιώδεις ισορροπίες, για τις οποίες έχουμε ήδη μιλήσει. Αν τα συνυπολογίσουμε μόνο αφελώς και ατόπως ελληνοκεντρική δεν θα θεωρηθεί η άποψη πως απ’ τον εσώτατο αξιακό πυρήνα όλων αυτών μπορεί να προκύψει εναλλακτική πολιτιστική φιλοσοφία ζωής. Να προκύψουν πολιτιστικές συντεταγμένες για να αντιπαλέψει η ανθρωπότητα τα πνιγηρά αδιέξοδα, στα οποία τη σπρώχνει η κυρίαρχη δυτική φιλοσοφία της «παγκοσμιοποίησης» και του αμερικανο-δυτικού καταναλωτικού προτύπου ζωής.

Που σημαίνει πως στο «ελληνικό παράδειγμα» ενυπάρχει, σε επίπεδο πολιτιστικής φιλοσοφίας πάντοτε, το αντίδοτο σε ό,τι θα αποκαλούσαμε δυτική παγκοσμιοποιητική εκτροπή. Έστω κι αν, για πολλούς λόγους που εξηγούνται, δεν σταθήκαμε ικανοί να το αρθρώσουμε και θεωρητικοποιήσουμε πειστικά, να το αναδείξουμε και πολύ περισσότερο να κάνουμε πράξη ζωής το αξιακό του διατακτικό. Που είναι και ο θεμελιώδης όρος της αναθεμελιωτικής ανασύνταξής μας για να βγούμε απ’ το τροϊκανό χαντάκι που έχουμε «πέσει».

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι «να σκοτώσουμε τον Έλληνα που έχουμε μέσα μας», όπως θέλουν οι «Ράμφοι» της νεοταξικής ορθοδοξίας, αλλά να τον «ξυπνήσουμε» για να βρει ο κόσμος μας τη στέρεη περπατησιά  του προς τη δημοσιά του μέλλοντος!

Πηγή : https://stavroslygeros.gr

Read More