Που α πα, α φωτίσει τσε για το μαστίχι....

Ακόμα δεν είχε ξημερώσει, το σκοτάδι ήταν πυκνό, και το φεγγάρι ήτρεχε πίσω απ´ τα σύννεφα. 

Εφορτώσαε τα πράματα στο αγροτικό, καμωτήρια, φροκαλιές, σύκλες, σακούλες, και σβέλτα εξεκινήσαε να προλάβοε τη ζέστη και την βροχή.

Ο δρόμος στο Πυργί παρά την ώρα, γεμάτος αυτοκίνητα τσε μηχανάτσα, όλο το χωριό πα όξω, ετούες τις δύσκολες εποχές,το μαστιχάϊ, ευτυχώς αποτελεί για όλους μας, το τελευταίο αποκούμπι.

Δουλειά δύσκολη, επίπονη, κουραστική, τσίβγεις, κουτουλάς, βγάλεις τα μάθια σου, κάθε χρόνο και χειρότερα.

Έτσι όπως καλλιεργούσαν οι παππούδες μας,καλλιεργούμε κι εμείς, ευτοί στην Χώρα, το μόνο που βλέπουν, είν' οι καρέκλες τους, σαν να μην υπάρχουμε, το χωράφι το ´χουν ξεχάσει, μόνο να μας βάλου λέιζερ ξέρου, να πλερώσου ανθρώπους, για να φτιάξου εργαλεία, για το χωράφι, στο τσέντιμα, στο καωμα, τσε στο καθάρισμα, ......... ούργιοι είναι;  

Ευτοί,ούτε την σιτσά, απ´ το πιξάρι, εν εγνωρίζουν, καλά και κάποιοι δικοί μας, κόβγει το τσεφάλι των, και φέραν τα φυσιτίρια, και τα χορτοκοπτικά, και τουλάχιστον τώρα, το ξύσιμο και το φροκάλιμα, ειν' πιο ξεκούραστα.

Μου λέε τις προάλλες, η Μαρία του Φανή, που σπουδάζει στην Αθήνα, ότι η Coca Cola είναι παντοδύναμη, γιατί είν' μονοπώλιο ......, γιατί εμείς εδώ τι είμεστε τις λέω; 

Τσοιμάστε θκειέ, αλλόρτοι, μου λέει!!! 
Αν είχαν άλλου το μαστίχι,  ειν' να το μοσχοπουλού, τσ' όχι α το 'χου, να κάμνου τα παιχνίδια τω, ευτοί στην Χώρα, στην πλάτη τη δική σας.

Μ' αυτά, και με αυτά, στο μυαλό μου, εφτάσαε στα "Μαλίδια", το σκοτάδι ήταν ακόμα πυκνό, ήψαε τους φακούς τσε φώτισε.

Που α πά, α φωτίσει τσε για το μαστίχι!!!!

Read More

Τουρκία, μια υπεραγορά στην πόρτα μας...

Ιστορικά, η γειτνίαση μας με τα απέναντι παράλια, αποτέλεσε ευχή και κατάρα για την Χίο.

Σήμερα, αναλογιζόμενοι την τρέχουσα πολιτική και οικονομική συγκυρία, και εκμεταλλευόμενοι την γεωγραφική θέση του νησιού, μια σειρά εμπορικών δράσεων, στην Τουρκική αγορά, είναι πιθανό να επιφέρουν σημαντικά οικονομικά οφέλη, σ' αυτούς που θα μπορέσουν να συμβαδίσουν και να αφουγκραστούν τις ανάγκες του Τούρκου καταναλωτή.

Εμείς εδώ στην Χίο, έχουμε ένα ακόμα πλεονέκτημα, το μοναδικό προιόν της μαστίχας, που με τόσο κόπο, και χωρίς επιτυχία,επιθυμούν να ιδιοποιηθούν οι γείτονες, αποτελούσε πάντα μέρος της καταναλωτικής τους συνήθειας και κουλτούρας.

Παίρνοντας υπ' όψιν τα επίσημα στοιχεία της Τουρκικής Στατιστικής Αρχής (TurkStats), - σας παραθέτω μερικούς μόνο δείκτες - μπορούμε να καταλάβουμε το μέτρο της αγοράς και το κίνητρο της επιτυχίας που μπορεί να έχει τέτοιο εγχείρημα :

• Με πληθυσμό 76,67 εκατομμύρια κατοίκους
• Ακαθάριστο Εθνικό Προιόν 820,21 δισεκατομμύρια $ (2013)
• μέσο ετήσιο εισόδημα 8.716,88 $  (2013)
• ανάπτυξη 2,10% (7/2014)
• ανεργία μόνο 9,10%  (7/2014)
• συνεχή αύξηση του δείκτη καταναλωτικής εμπιστοσύνης, και του δείκτη λιανικών πωλήσεων
• με το διμερές εμπόριο Ελλάδας Τουρκίας κατά το μήνα Ιούνιο 2014, να παρουσιάζει αύξηση 31,1% σε σχέση με τον ίδιο μήνα του 2013, 
• με τις Ελληνικές εξαγωγές να ανέρχονται στα 211,2 εκατομμυρια ευρώ, και τις Τουρκικές εξαγωγές προς την Ελλάδα στα 91,2 εκατομμυρια €.

Σε μια τέτοια οικονομία, με το μέγεθος και το εύρος που παρουσιάζει η Τουρκική, είναι η μεγάλη ευκαιρία να εδραιώσουμε την παρουσία της μαστίχας και των παραγώγων της στην εν λόγω αγορά.

Με προσεκτικές κινήσεις, και κατάλληλους συνεργάτες, με σύμμαχο την ιστορική διαδρομή της μαστίχας στις μουσουλμανικές χώρες, και την καινοτομία, στην επιχειρηματική δράση, θεωρώ ότι η Τουρκική αγορά αποτελεί την φυσική συνέχεια για μια επιτυχή επέκταση, και ένα αντίβαρο στην οικονομική ύφεση που μαστίζει την Ελλάδα, και την εύθραυστη και πιθανόν ρευστή κατάσταση στην Μέση Ανατολή.

Γιώργος Τούμπος

Read More

Εκλογές 18ης Μαίου : Προκλήσεις και παγίδες

Πορευόμενοι σε μια δύσκολη οικονομική και κοινωνική συγκυρία, καλούμαστε την Κυριακή 18 Μαϊού 2014, να αναδείξουμε ως τοπική κοινωνία τους ανθρώπους εκείνους που θα μας αντιπροσωπεύσουν, για τα επόμενα 5 χρόνια, στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια, ως επιτελείς ενός δύσκολου και πολυσήμαντου έργου, που θα έχει επίδραση στην κοινωνική, οικονομική, αναπτυξιακή, και πολιτιστική πορεία του τόπου.

Δεδομένης της άσχημης οικονομικής κατάστασης, της δυσπραγίας, και των τεράστιων κοινωνικών προβλημάτων, που επιφέρει η ανεργία, και η φτώχεια,η Τοπική Αυτοδιοίκηση α & β βαθμού, καλείται να διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο, στην διαμόρφωση συνθηκών και δομών, κατάλληλων για την προάσπιση των ασθενέστερων, την προστασία των αδύναμων, την χάραξη στρατηγικού αναπτυξιακού σχεδιασμού, και την δημιουργία κατάλληλων συνθηκών, και κινήτρων, για επιχειρήσεις και επιχειρηματίες.

Και για να έρθω στα δικά μας. 
Δυστυχώς η Χίος της μαστίχας, της ναυτιλίας, της επιχειρηματικότητας, και της μυροβόλου ομορφιάς, έχει μείνει απελπιστικά πίσω. 
Βασικές υποδομές λείπουν. Η αστικοποίηση του κέντρου, και η ερημοποίηση της περιφέρειας, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα ισομερούς ανάπτυξης του νησιού.
Η βόρεια Χίος, με την Αμανή και τα εξαιρετικής και παρθένας ομορφιάς τοπία, με τα Καρδάμυλα, την Συκιάδα και την Λαγκάδα της ναυτοσύνης. 
Η νότια Χίος με τα μαστιχοχώρια, τα μεσαιωνικά χωριά, και το λιμάνι των Μεστών. Με την πλούσια πολιτισμική παράδοση και της εξαιρετικής ομορφιάς παραλίες αποτελούν την πραγματική ατμομηχανή της χιώτικης οικονομίας.

Σήμερα, επιβάλλεται η ανασύνταξη των δυνάμεων, και η επαναχάραξη του στρατηγικού σχεδιασμού,σε επίπεδο αναπτυξιακό, με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε τοποθεσίας ή κάθε χωριού.
Τα χωριά στην Χίο πρέπει να αποκτήσουν πάλι ζωή, πρέπει να εφαρμοσθεί στην πράξη η περιφερειακή ανάπτυξη σε επίπεδο νομού, να αποκεντρωθούν οι υπηρεσίες, να εξασφαλισθεί η πρόσβαση σε υγεία και παιδεία, και να εξασφαλισθούν πόροι, οι οποίοι επενδυόμενοι να δώσουν προστιθέμενη αξία στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας, καθώς και κίνητρα σε καινοτόμες ιδέες.

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται λίγο παράξενα, αλλά πιστεύω ότι είναι τα ελάχιστα που μπορούμε να απαιτήσουμε.

Είναι κρίμα να πέσουμε για άλλη μια φορά, θύματα των ανθρώπων με τα κουστούμια, που ενεργοποιούνται λίγες μέρες πριν τις εκλογές για να υφαρπάξουν την ψήφο μας. 
Μας δίνουν το χέρι, μας χαμογελούν, χαριεντίζονται μαζί μας, με ένα και μοναδικό σκοπό, να εξυπηρετήσουν τα δικά τους και μόνον συμφέροντα.

Τουλάχιστον αυτή την φορά, όποιον και να επιλέξουμε, ας είμαστε σίγουροι,ότι είναι ο καλύτερος!!!

Τούμπος Γιώργος

Read More

Χωρίς προσωπεία

Αγαπητοί φίλοι είναι μια καλή ώρα για να μιλήσουμε στους πολίτες - μεταξύ μας δηλαδή - χωρίς προσωπεία. Χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από ρητορικά σχήματα και ευφυολογήματα. Οι εξελίξεις τρέχουν. Ο πρωθυπουργός ανακοινώνει μια αναθεώρηση Συντάγματος που κρύβει πολλές παγίδες για την ελευθερία της πολιτικής δράσης, τα δικαιώματα των εργαζομένων και την προστασία του περιβάλλοντος. Υπέρτατες αξίες η ατομική ιδιοκτησία και η επιχειρηματικότητα και εχθρός ό,τι καθυστερεί την “ανάπτυξη”. Λες και τόσα χρόνια που πατάνε κάτω την εργασία πετύχανε κάτι παραπάνω από κρίσεις και μιζέρια για τον πολύ κόσμο.

Δυο σημεία καίνε ιδιαίτερα εμάς που είμαστε νησιώτες πέρα από το συγκοινωνιακό για το οποίο συμφωνούμε όλοι (;) ότι η ζωή μας αξίζει πιο πολύ από την κερδοφορία των ακτοπλοϊκών εταιρειών.

Η ιδιωτικοποίηση του νερού και η διευκόλυνση (το γράφω διακριτικά) της κατάληψης του αιγιαλού(διάβαζε καταστροφής) στο όνομα της ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας αγγίζει τις ζωές όλων μας. Θυμάστε τι έγινε πρόσφατα με την παραλία των γλάρων. Σκεφτείτε να δεσμεύσει κάποιος τα Βρουλίδια, τα Τραχήλια κοκ. Σκεφτείτε το νερό, τη θάλασσα, τη ζωή ως εμπόρευμα και -ας είναι νομικά δουλειά του οποιουδήποτε ταμείου καταλήστευσης του δημόσιου πλούτου- απαντήστε: Ποια είναι η θέση του Δήμου μας απέναντι σε όλα αυτά;

Το καπελάκι του υπερκομματικού, ακομματικού, πολυκομματικού δε σημαίνει τίποτα αγαπητοί φίλοι. Οι πολιτικές μας απόψεις για τα επίκαιρα ζητήματα που καίνε πρέπει ναναι ξακάθαρες!

Μιχάλης Βαρλάς

Ιστορικός

Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με την Χιακή Συμπολιτεία

Read More

Απροθυμία των νέων για τις κοινές υποθέσεις……

  Αν και η δημοκρατία που έχουμε σήμερα παρέχει τη δυνατότητα για ισότιμη συμμέτοχη όλων των πολιτών στις κοινές υποθέσεις, εντούτοις η πλειοψηφία των νέων απαξιεί και αδιαφορεί θεωρώντας τη συμμετοχή στην πολιτική ως κάτι το ανώφελο .

  Στην αρχαία Αθήνα οι πολίτες πρέπει να είναι γνώστες των πολιτικών πραγμάτων να συμμετέχουν στη διαχείριση τους διαμορφώνοντας προτάσεις και κάνοντας συγκεκριμένες υποδείξεις Οι Αθηναίοι θεωρούσαν τους αδιάφορους άχρηστους και όχι φιλήσυχους. Επομένως πολίτης δεν ήταν αυτός που απλά και μόνο ήταν «εντός»πόλης, αλλά αυτός που ασχολούνταν με τα κοινά!

  Σήμερα, δυστυχώς, απαξιώνουμε την ενασχόληση με τα κοινά ενώ θα έπρεπε να τη θεωρούμε υποχρέωση μας. Αυτό προφανώς συμβαίνει, γιατί η εποχή μας ευνοεί τον ατομικισμό και την ιδιοτέλεια. Από την άλλη πλευρά είναι τόσο έντονη η κρίση των αξιών και θεσμών καθώς η κοινωνία μας εμφανίζεται αδύναμη να προβάλλει κοινά οράματα που θα ταρακουνήσουν τους νέους .

Πέρα όμως απ’ αυτή την κρίση το σημαντικότερο απ’όλα είναι η χρεοκοπία των ιδεολογιών. Έχουμε προσκολληθεί παθολογικά στα υλικά αγαθά και δεν είμαστε διατεθειμένοι να ασχοληθούμε γιατί αυτή η συμμετοχή απαιτεί χρόνο, κόπο, αγώνα. Στο θέμα αυτό μερίδιο ευθύνης θα έπρεπε ν’αποδοθεί και στην ελλιπή ή κακή πολιτική διαπαιδαγώγηση. Είναι έντονη η αδυναμία της οικογενείας όσο και του σχολείου να εμπνεύσει στους νέους την πίστη σε ιδεολογίες. Από την άλλη και τα πολιτικά πρότυπα που προβάλλονται είναι αναξιόπιστα και η ανικανότητα τους να δώσουν λύση  σε σοβαρά προβλήματα που τους απασχολούν εμφανής!

  

Είναι επιτακτική λοιπόν η ανάγκη της ενεργής συμμετοχής κυρίως των νέων στις κοινές υποθέσεις γιατί αφορούν όλους μας! Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς την «έργω και λόγω» συμμετοχή του πολίτη. Αλλιώς ανοίγει ο δρόμος για υπονόμευση της δημοκρατίας από αυθαιρεσίες, λαϊκισμό και δημαγωγικές συμπεριφορές. Πώς είναι δυνατόν να εκχωρούμε στους άλλους το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη δική μας ζωή; Γιατί φυσικά πολλές απ’ αυτές τις κοινές υποθέσεις- που διανύουν κρίσιμη καμπή τώρα -επηρεάζουν την ιδιωτική μας ζωή. Η συμμέτοχη αυτή αποτελεί δείκτη ωριμότητας του λαού και ας μην ξεχνάμε ότι η δύναμη του κοινωνικού συνόλου δεν μπορεί να υποκατασταθεί από την πολιτική ηγεσία ,όσο χαρισματική κι αν είναι αυτή !!!

Α.Κωστάλα

Read More

Λιμάνι έχουμε και είναι αυτό των ΜΕΣΤΩΝ

Τα κρουαζιερόπλοια συνεχίζουν να έρχονται στην Χίο, άλλωστε ο τόπος μας είναι γεμάτος ομορφιές με φιλόξενους ανθρώπους, και εντυπωσιακά φυσικά κάλη.

Το ακατάλληλο για προσέγγιση μεγάλων πλοίων, λιμάνι της Χίου, παραμένει ο αδύναμος κρίκος για την ανάπτυξη της κρουαζιέρας, μιας και τα πλοία είτε λόγω μεγέθους είτε λόγω καιρικών συνθηκών αδυνατούν να αποβιβάσουν κόσμο, και συνεχίζουν το ταξίδι τους για άλλα ασφαλέστερα και απάνεμα αγκυροβόλια ή λιμάνια.

Κι εδώ είναι το τραγικό.
Το λιμάνι των Μεστών, ένα από τα ασφαλέστερα λιμάνια της Μεσογείου, μένει ανεκμετάλλευτο, γιατί και αυτό όπως τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα έγινε πρόχειρα χωρίς κανένα στρατηγικό σχεδιασμό και καμία ουσιαστική υποστήριξη σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού του νησιού.

Έφτιαξαν ένα λιμάνι για να το φτιάξουν, γιατί αν πίστευαν πραγματικά σ' αυτό το εγχείρημα, τα Μεστά θα είχαν καταστεί στρατηγικά ή δυτική πύλη του νησιού προς την ηπειρωτική Ελλάδα.
Τα γεγονότα το αποδεικνύουν, ακόμα και οι υποδομές που είναι προαπαιτούμενο για κάθε σύγχρονη λιμενική εγκατάσταση,στην περίπτωση των Μεστών απουσίαζουν επιδεικτικά.

Χώροι επιβατών, Τελωνείο, Χώροι εμπορικών χρήσεων κλπ κλπ είναι περριτές πολυτέλειες που μαρτυρούν την προχειρότητα και τις σκοπιμότητες που θέλουν να καταστήσουν το λιμάνι των Μεστών άλλο ένα ημιτελές έργο.

Τώρα που το λιμάνι της Χίου, γίνεται όλο και δυσκολότερο να αναμορφωθεί λόγω μη εξεύρεσης των απαραίτητων πόρων, τώρα καταλαβαίνουμε όλοι την γύμνια και την ανικανότητα όλων αυτών που είναι υπεύθυνοι γι αυτή την κατάσταση.

Τα κρουαζιερόπλοια έρχονται, υποδομές για να εξυπηρετηθούν στα Μεστά δεν υπάρχουν, υποδομές για να αγκυροβολήσουν στην Χώρα πάλι δεν υπάρχουν, κι έτσι όλοι μας αποσβολωμένοι γινόμαστε παρατηρητές μιας τραγελαφικής κατάστασης.

Το λιμάνι των Μεστών ως πύλη του νησιού, μπορεί να δώσει συγκριτικά τεράστια ώθηση στην οικονομία μας, μιας και εκτός του μεταφορικού έργου, θα αναζωογονήσει ολόκληρη την νότια Χίο, σε μια εποχή που και αυτό το κομμάτι του νησιού κινδυνεύει να Αμανοποιηθεί.

Read More

Δώστους να πιούν.....

Μετα από μια θυελλώδη συνεδρίαση, ο κύβος τετραγωνίσθηκε. Πάμε σε έκτακτη Γενική Συνέλευση για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με το φορολογικό και τον ΕΛΓΑ.

Μη μου τους κύκλους τάραττε. 
Σε όλη την Ελλάδα οι αγρότες με συνελέυσεις και κινητοποιήσεις, προσπαθούν να ματαιώσουν ή να αλλάξουν το ήδη νομοθετημένο και επαχθές φορολογικό καθεστώς, κι εδώ στην Χίο τσιμουδιά.

Οι 6 συνεταιρισμοί που ξεκίνησαν την συζήτηση και την οργάνωση των κινητοποιήσεων έμειναν χθες ξεκρέμαστοι. 
Η θέση του συνόλου σχεδόν του διοικητικού συμβουλίου το οποίο συμπαρατάχθηκε με τον πρόεδρο, ήταν να πάμε σε γραπτές διαμαρτυρίες και ενημερωτικές συγκεντρώσεις εντός της Ένωσης.

Ζήτησα την κάθοδο στις κινητοποιήσεις ως ΕΝΩΣΗ ΜΑΣΤΙΧΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΧΙΟΥ, και με διάφορα τερτίπια της μορφής δεν μας ειδοποιήσατε ή δεν το ξέραμε προσπάθησαν να αποφύγουν τον σκόπελο.
Πρότεινα να αναβάλουμε το συλλαλητήριο για άλλη ημέρα της εβδομάδας, έτσι ώστε η ΕΜΧ να έχει τον χρόνο να οργανωθεί, αλλά και πάλι αρνήθηκαν.

Στο τέλος κι αφού εμείς οι 6, είμασταν αποφασισμένοι να 
κινητοποιηθούμε, προτάθηκε να πάμε σε Γενική Συνέλευση για να αποτυπωθεί με επίσημο πλέον τρόπο η μορφή και το είδος των κινητοποιήσεων.
Όλα αυτά κι άλλα τόσα αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου, που σιγά σιγά και με δεδομένη την εισαγωγή
νέων αγροτών στην καλλιέργεια της μαστίχας θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται.
Μέλημα  και προτεραιότητα για όλους θα πρέπει να είναι  η διαφυλάξη της ενότητας της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου, 
για όλα τ' άλλα οι εξελίξεις έρχονται.

Γεώργιος Ι. Τούμπος
Μέλος ΔΣ ΕΜΧ
Οικονομολόγος MCs

Read More

... ή στραβός είν' ο γιαλός ή ΣΤΡΑΒΑ ΑΡΜΕΝΙΖΕΤΕ!!!

Υποψιάζονται επαναστάσεις, πραξικοπήματα και υπονομευτές.

Από τα γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας, 
αυτό που κατάλαβαν, 
"ήταν ότι κάποιοι ξεσήκωσαν τον κόσμο". 
Κρύβονται πίσω απ' το δάκτυλο τους, και δεν το αντιλαμβάνονται.
Τα προβλήματα είναι μεγάλα, και βρίσκονται μπροστά μας!!!

Αφού πλέον, κομματικά, δεν μπορούν να πολώσουν τον κόσμο, προσπαθούν να τον φοβίσουν με ένα σωρό ανυπόστατα σενάρια.

Άδικα προσπαθούν, 

ο γιαλός, σίγουρα δεν είναι στραβός. 

Read More

18η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2013 : ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΕ Η ΧΙΟΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΕΙΡΗΝΗΣ

Ενας χρόνος πέρασε από την μεγάλη φωτιά της 18ης Αυγούστου 2012, και οι πληγές που άφησε πίσω της θα αργήσουν ακόμα να επουλωθούν.

Θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω παρακάτω το κείμενο που είχα γράψει στο ΠΥΡΓΟΥΣΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ, λίγες μέρες μετά την φωτιά, και που εξΙστορώ, όλα όσα έζησα από την πρώτη μέρα που ο πύρινος εφιάλτης χτύπησε το νησί μας.

ΧΙΟΣ : ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Ξημέρωμα Σαββάτου 18 Αυγούστου, το αγέρι δυνατό και συνάμα δροσερό και μυρωδάτο, έφερνε τις μυρωδιές του Μαστιχιού ανακατεμένες με τ´ αρώματα του Κάμπου και την αλμύρα της θάλασσας στα νότια του νησιού δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μεθυστική.

Η ώρα ήταν γύρω στις 3:30 πμ όταν έρχεται ο Μήτσος με τον Γιώργη και γεμάτοι αγωνία μου λένε ότι έξω παίρνει φωτιά. Στην αρχή γέλασα,νόμιζα ότι αστειεύονται, πουθενά στον ορίζοντα δεν φαινόταν φωτιά, κατάλαβαν ότι δεν τους πίστεψα και με παρακίνησαν να πάνε να μου δείξουν. 

Ανεβαίνουμε στο μηχανάκι και αφού ανεβήκαμε στον πιο κοντινό λόφο, αμέσως φάνηκε μια τεράστια πύρινη λάμψη λες και είχε εκραγεί ηφαίστειο.

 Ήταν εκθαμβωτικά τρομερό,νομίζοντας ότι η φωτιά είναι λίγα χιλιόμετρα παρακάτω έντρομοι τηλεφωνήσαμε στην Πυροσβεστική. Μια υπάλληλος με τρεμάμενη φωνή σήκωσε το τηλέφωνο και αφού της είπαμε για την φωτιά, μας είπε ότι η εστία ήταν στον Άγιο Μάρκο.

Άγίο Μάρκο; μα είναι τόσο μακριά, πως γίνεται να φαίνονται οι φλόγες και η πυράδατους τόσο έντονα; Αφού δεν γινόταν να κάνουμε κάτι επιστρέψαμε στο χωριό και πήγαμε για ύπνο άλλωστε ήταν ήδη προχωρημένες 4.

Την ίδια μέρα, μεσημέρι πια, και στο Πυργί ο ήλιος είχε χαθεί,βαριά κάπνα και στάχτες αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα. Ανεβαίνω στην ταράτσα και ο καπνός πυκνός και μαύρος είχε καλύψει όλη την γύρω περιοχή.

Αναστατωμένος ανέβηκα στην μηχανή και βγήκα έξω απ’ το χωριό να δω τι συμβαίνει και να μάθω νέα. Το μέτωπο ερχόταν απ’ την πλευρά της Ελάτας, πήγα προς τα εκεί…. όσο πλησίαζα στην Ελάτα τόσο ο καπνός γινόταν πυκνότερος και πιο όξυνος. Άρχισα να φοβάμαι, παίρνω τηλέφωνο τον Νικολή τον Πρόεδρο της Ελάτας και σε κατάσταση πανικού μου λέει ότι η φωτιά πέρασε δίπλα απ’ το χωριό. Επιταχύνω την μηχανή να δω αν μπορώ να βοηθήσω, ανεβαίνω την ανηφόρα του «Κοντού», και μόλις ξεπροβάλει το χωριό της Ελάτας παγώνω….όλος ο ορίζοντας μαύρος, παντού καπνοί, η Ελάτα, και το Λιθί στο έλεος της φωτιάς.

Γυρίζω πίσω, ήδη στο Πυργί ο κόσμος είχε βγεί στις εισόδους του χωριού έντρομος. Μα τι διάολο αναρωτήθηκα γυρνάω 2 ώρες τώρα, και ένα Πυροσβεστικό όχημα δεν έχω δει;

Οι ώρες περνούσαν, η ανησυχία μεγάλωνε, ο κόσμος, οι απλοί πολίτες προσπαθούσαν να βρουν κάποιον υπεύθυνο για να οργανώσει ένα σύστημα πολιτικής προστασίας, δεν υπήρχε τίποτα, παρ’ όλα αυτά κάποιοι είχαν πάρει την πρωτοβουλία και είχαν βγάλει τις δεξαμενές με τα τρακτέρ και τα αγροτικά αυτοκίνητα και προσπαθούσαν άτακτα να βοηθήσουν την κατάσταση.

Η ώρα ήταν γύρω στις 1:00 μμ όταν πλέον οι φλόγες περνώντας από Αγ.Γιώργη, Βέσσα, Αρμόλια, Λιθί, Ελάτα, έφθαναν στο Πυργί. Ένα μεγάλο μηχάνημα του στρατού ευτυχώς ήρθε και αποψίλωνε χωράφια στο κάμπο κάτω απ’ το Πυργί στον «Κόλυμπο».

Γύρω στις 1:30 μμ οι φλόγες πλέον ήταν λίγες δεκάδες μέτρα από τα σπίτια στο Πυργί, πυροσβεστικό όχημα πουθενά, μηχανικό μέσο της επίσημης πολιτείας εκτός από το μηχάνημα του στρατού πουθενά. Καμιά 50αριά άτομα με κλαδιά στα χέρια, προσπαθούσαμε να σταματήσουμε την φωτιά πριν περάσει τον περιφερειακό του Πυργίου και μπει μέσα στο χωριό, ευτυχώς το ραντιστικό του Κωστή και οι φιλότιμες προσπάθειες των παιδιών της Πυροσβεστικής που ήρθε πάνω στην ώρα αποσόβησαν μια δραματική κατάσταση.

Όλοι πλέον βλέπαμε ότι αυτή η κάπνα και αυτή η κόλαση της φωτιάς θα σημάδευε τις ζωές μας. Ο καθένας με τον τρόπο του προσπαθούσε να σώσει ότι μπορούσε, άλλος τον κόπο μιας χρονιάς, άλλος τα δέντρα του, κι άλλος εν γένει την περιουσία του.

Ήταν πια απόγευμα, και τα νέα από την κόλαση της φωτιάς μόνο αισιόδοξα δεν ήταν. Παρ’ όλα αυτά η φυσική παρουσία των μέσων και των μηχανισμών της πολιτείας, - τοπικής και γενικής, - ήταν παντελώς απούσα. 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ ΣΚΕΦΤΗΚΑ!!!

Μα που είναι όλοι αυτοί οι ανευθυνουπεύθυνοι, που σε ανύποπτο χρόνο βγαίνουν στις τηλεοράσεις, και μας διαφημίζουν τα σχέδια εφαρμογής έκτακτων συμβάντων, που είναι τα μέσα εκείνα που θα μας βοηθήσουν να δαμάσουμε το θηρίο?

Αλήθεια που στο διάoλο πήγαν όλα εκείνα τα λεφτά τα οποία έστειλε η κεντρική κυβέρνηση για την δημιουργία δομών πυρασφάλειας?

Είχε ήδη βραδιάσει και όλος ο κόσμος προσπαθούσε να βοηθήσει όπου μπορούσε στις τυχόν αναζωπυρώσεις.

Από το Πυργί οι περισσότεροι είχαμε κατευθυνθεί προς την πλευρά του κοντού στον δρόμο προς Ελάτα μιας και μέχρι αργά το βράδυ η φωτιά είχε περιορισθεί στα υψηλά σημεία του βουνού «Συνώνα»

Αξίζει εδώ να θυμηθώ τις φιλότιμες προσπάθειες των παιδιών του χωριού αλλά και του οδηγού της υδροφόρας του Δήμου, που με άμεσο κίνδυνο της ζωής τους ανέβηκαν από έναν κακοτράχαλο χωματόδρομο για να σβήσουν την φωτιά πριν κατευθυνθεί προς νότο.

Μ΄ αυτά και μ’ αυτά η πρώτη ημέρα της φωτιάς παρά τον βαρύ απολογισμό της για τα χωριά, Καρυές, Ανάβατο, Αγ. Γιώργη, Βέσσα, Αρμόλια, Λιθί,Ελάτα και Πυργί, φαινόταν να βρίσκεται σε ύφεση και τα μέτωπα να ελέγχοντα ιέστω και μερικώς.

Την επόμενη ημέρα Κυριακή 19 Αυγούστου, τα σημάδια του ουρανού ήταν αισιόδοξα, ο καπνός ήταν λιγότερος και τα μέτωπα της φωτιάς είχαν περιορισθεί στο Βόρειο μέτωπο, καθώς και στα Αρμόλια προς Κοντυλόπο.

Θέλοντας να δω την κατάσταση, πήρα την μηχανή και πήγα προς Λιθί,η κατάσταση όπου κι αν έβλεπες ήταν αποκαρδιωτική, τα πάντα καμένα. Μαστιχόδεντρα,πεύκα, μελίσια, εικονοστάσια, ζώα.

Έφτασα στον Λιθί γύρω στις 9:00 πμ, το διοξείδιο του άνθρακα και οι στάχτες ήταν το κύριο χαρακτηριστικό του αέρα. Ο κόσμος εκεί κουρασμένος, απ’ τις πολύωρες μάχες με τις φλόγες, πρόσωπα σκυθρωπά, μελαγχολικά,αλλά ταυτόχρονα και αποφασισμένα να προστατεύσουν τον τόπο και το βιός τους. 

Είδα τον Μιχάλη, από τον καπνό δεν μπορούσε να μιλήσει, φαινόταν ταλαιπωρημένος, αλλά συνάμα και ευχαριστημένος. Όλη νύχτα προσπαθούσε με ότι μέσο είχε στα χέρια του να προστατέψει τον Λιθί, μου έδειξε έναν πιτσιρικά και μου είπε με τρεμάμενη φωνή «Ας είναι καλά αυτά τα παιδάκια, σαν σκυλιά πάλευαν όλη την νύχτα να σώσουν το χωριό».

 Κάτι τέτοιες στιγμές ευλογημένες απ’ τον θεό μπορεί κανείς να δει στο πρόσωπο του ανθρώπου το μεγαλείο της ψυχής και της αυταπάρνησης,που σε κανονικές συνθήκες είναι αδύνατον να παρατηρήσει κανείς.

Ο Μιχάλης είχε παλέψει με την φωτιά, είχε χάσει την μάχη αλλά είχε κερδίσει τον πόλεμο της αξιοπρέπειας και της συνείδησης του. 

Αποχαιρέτησα τον Μιχάλη, και φεύγοντας από τον Λιθί είδα μια ομήγυρη με πυροσβέστες, όπου αφού σταμάτησα και τους χαιρέτησα, μου είπαν ότι ήταν από τα Γιάννενα, και ότι ήρθαν 37 άτομα για να βοηθήσουν. Ήταν η πρώτη φορά στις 36 ώρες τις φωτιάς που έβλεπα τόσους πυροσβέστες μαζί. 

Στο λιθί πλεόν είχε μια εστία φωτιάς στον απέναντι λόφο, όπου 2 πυροσβεστικά αεροπλάνα προσπαθούσαν να σβήσουν. Στον δρόμο της επιστροφής και λίγο πριν την Βέσσα συνάντησα και ένα κομβόι 12μεγάλων πυροσβεστικών αυτοκινήτων.

Η ώρα ήταν 12 πιά, η φωτιά μεταξύ Λιθίου, Βέσσας είχε σχεδόν σβήσει, και κάποιες μικροεστίες ήταν υπό των έλεγχο των πυροσβεστικών αεροπλάνων και ελικοπτέρων.

Πάρκαρα την μηχανή στα ψηλά πάνω απ’ την Ελάτα και αγναντεύοντας προς το Λιθί και το πέλαγος, μαζί με τον Κωστή  βλέπαμε τις προσπάθειες των αεροπλάνων να ελέγξουν την φωτιά.

Μέχρι εκείνη την ώρα ό αέρας ήταν μαλακός και δεν δημιουργούσε προβλήματα. Στην επιστροφή προς το Πυργί και λίγο πριν τον Άη Γιώργη υπήρχε ψηλά αριστερά του δρόμου μια μικρή εστία φωτιάς όπου βλέποντας το ύψος της βλάστησης και την φορά του αέρα, θεώρησα σωστό να πάρω τηλέφωνο το 199 και να ειδοποιήσω.Η κλήση έγινε, από το κέντρο μου είπαν ότι έρχονται κι εμείς περιμέναμε να βοηθήσουμε.

Είχε πάει πια 1:30 μμ και η μικρή αναζωπύρωση που πριν μισή ώρα χωρούσε σε μαγκάλι τώρα είχε γίνει ολόκληρο μέτωπο φωτιάς. Η περιοχή του κοντού το πιο κομβικό σημείο, για να μην περάσει η φωτιά προς Ολύμπους – Μεστά –Δότια, ήταν σχεδόν γυμνό. Πέρα από 6 άτομα με κλαδιά στα χέρια δεν υπήρχε κανένα άλλο μέσο.

Μέσα σε λίγα λεπτά η φωτιά πέρασε τον δρόμο στο «Καμάρι τουΚοντού» και χωρίς πλέον εμπόδια προχωρούσε προς «Μαλίδια», «Πλουμάρι» μεκατεύθυνση Πυργί, Ολύμπους, Μεστά.

Όλα τα άλλα σας είναι γνωστά!!! Μια φωτιά που ξεκίνησε στηνΚεντρική Χίο, καταφέραμε μέσα σε 3 εικοσιτετράωρα να φτάσει στον Άγιο Νικήτα και στα Λατσά για να σβήσει στην θάλασσα. Κι αυτό γιατί :

• Δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός
• Δεν υπήρξε κανένας συντονισμός.
• Δεν υπήρξε ιεράρχηση προτεραιοτήτων και διαχείριση των ανθρώπινων πόρων και των υλικών.
• Δεν υπήρχαν υποδομές ανάσχεσης της φωτιάς.
• Οι υπεύθυνοι σχεδιασμού και συντονισμού ήταν επιεικώς απαράδεκτοι
• Φάνηκε η γύμνια των τοπικών φορέων, στην δημιουργία και την διαχείριση των υποδομών και της υλοποίησης δράσεων.
• Δεν υπήρχε αξιόπιστο δίκτυο πυρόσβεσης (Χαλασμένοι κρουνοί, ασύμβατες εγκεταστάσεις κλπ)
• Δεν υπήρχε σχέδιο πολιτικής προστασίας.
• Δεν υπήρξε διοικητική μέριμνα για τους Πυροσβέστες από άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Όλα αυτά κι άλλα τόσα οδήγησαν στην μεγαλύτερη καταστροφή του νησιού μας μετά τον 2^ο Παγκόσμιο πόλεμο.

Μια καταστροφή, που οι ανάδοχοι της, προσπαθούν ο ένας μετά τον άλλο να αποφύγουν τις ευθύνες τους, με δηλώσεις και αγαθοεργίες που μηδενική αξία έχουν υπό τις παρούσες συνθήκες.

Γιώργος Τούμπος

Read More

Ρατσισμός και άλλες αηδίες...

Το πάθαμε κι αυτό, να μας κολλήσουν την ταμπέλα των Ρατσιστών, και των ανθρώπων που μπλέκονται σε καβγάδες με αλλοδαπούς από χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ.

Ακόμα και συμμορίτες μας είπαν, πήγαμε λέει 20 άτομα με μαχαίρια, λοστούς και σιδηρογροθιές, να χτυπήσουμε έναν έφηβο απροστάτευτο, και 2 γονείς με τα ανήλικα παιδιά του, ποιοι εμείς οι 20!!!

 Όλα αυτά με πηχαίους τίτλους, σε μεγάλη εφημερίδα του νησιού μας. Η είδηση διαδικτυακά μεταδίδεται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, και αφού διαβάσεις και δεις και το οπτικοακουστικό υλικό που το συνοδεύει, καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι στο Πυργί  αποσπάσματα ακροδεξιών οργανώσεων αυθαιρετούν.

Κι ερχόμαστε στην ζώσα πραγματικότητα, έρχονται από την χώρα τους, τους δίνονται με την μορφή προσωρινής παραχώρησης χωράφια με μαστιχόδεντρα να καλλιεργούν, παράγουν 600 κιλά μαστίχα, ζουν στο χωριό γύρω στα 8 χρόνια, δεν ενσωματώνονται ποτέ στον κοινωνικό κορμό του χωριού, και να, μια πρωία, με την συνδρομή μέσων ενημέρωσης που διψούν για βαρύγδουπους τίτλους, κατηγορούμαστε για ρατσιστές, έτσι γιατί η κουλτούρα και ο πολιτισμός τους, φτάνει μέχρι του σημείου, ότι μόλις λαδώσει το άντερο σου πετροβόλα τον ευεργέτη σου.

Ξεχνούν και δεν αναφέρονται στην συμπεριφορά των παιδιών τους, που προκαλούν όλο το χωριό, στα επιμέρους συμβάντα που χρήζουν δικαστικής συνδρομής, και σε μια εν γένει συμπεριφορά που είναι ξένη με τα ήθη και τον πολιτισμό του Πυργίου.

Προκαλεί συνεχώς, βάζει κάθετα το αυτοκίνητο του στο δρόμο, και όταν του ζητείται ο λόγος, από 3 συνομηλίκους του ,αυτός ο πατέρας του και άλλοι 7 συμπατριώτες του πετάγονται στον δρόμο να δείξουν ποιοι είναι πιο δυνατοί. 

Το ότι τις έφαγαν, τους έκανε να επικαλούνται ρατσισμό, μαχαίρια και συμμορίες. 

Τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει, αυτό όμως που πρόκειται σίγουρα να συμβεί, είναι  ότι απ’ εδώ και στο εξής το Πυργί θα λειτουργήσει σαν οργανωμένη κοινωνία, η ανοχή τέλος, να πάνε να ζήσουν εκεί που ο πολιτισμός των μαχαιριών και της ψευτομαγκιάς συνάδει με τα ήθη τους.

Κλείνοντας θέλω, να επισημάνω ότι είναι κρίμα ντόπια μέσα ενημέρωσης να αναπαράγουν ψεύδη και ανακρίβειες, χωρίς να διασταυρώνουν τις πηγές τους. 

Ζούμε σε έναν μικρό τόπο, και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με κάθε τι που μας φέρνει αντιμέτωπους με τόσο σοβαρά θέματα όπως του ρατσισμού.

Μια γάζα και ένας ορός δεν αρκεί για να κατηγορείς αβασάνιστα, ένα χωριό, με τον πολιτισμό του ΠΥΡΓΙΟΥ.

Read More

Μαστιχοχώρια : ΠΕΡΙΟΧΗ ΥΨΗΛΗΣ ΦΟΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Τι σοκ ήταν κι αυτό, μέσα σε μια νύχτα όλοι εμείς οι κάτοικοι των Μαστιχοχωρίων αντιληφθήκαμε αυτό που χρόνια τώρα αδυνατούμε, να καταλάβουμε.
Τα χωριά μας, τα Μεστά, οι Ολύμποι, το Πυργί, η Ελάτα, ο Λιθίς, η Βέσσα, τα Αρμόλια, η Καλαμωτή, και τα Πατρικά, από εδώ και στο εξής για την φορολογική αρχή θα τυγχάνουν τουλάχιστον ισάξιας αντιμετώπισης ως προς τον υπολογισμό, της αξίας της ακίνητης περιουσίας που είχαμε την τύχη όλοι εμείς να κληρονομήσουμε από τους γονείς και τους παπούδες μας.

Γίναμε μέσα σε μια βραδιά, Κάμπος και Χώρα μαζί!!! Σαράντα δύο ευρώ (42€) στην Χώρα το τ.μ για τα εκτός σχεδίου οικόπεδα, Σαρανταένα ευρώ, στα Μαστιχοχώρια (41€), σιγά μωρέ, για ένα ευρώ (1€) διαφορά, χαλάλι τους, του χρόνου θα τους περάσουμε, και αυτούς, και τους άλλους των Καμποχώρων (46€), και του Αγίου Μηνά (51€).

Όσο για την Ομηρούπολη, με τα καπετανόσπιτα, και τα μεγάλα οικόπεδα, τι να μας πουν, με μόνο Τριάντα ένα ευρώ το τετραγωνικό μέτρο (31€), κρίμας την πολυτέλεια και τα λούσα, εγώ θα λέγα να αρχίσουν να σκέφτονται την μετακόμιση προς Βέρκου μεριά, μιας και για να επιμένει το κράτος, κάτι θα ξέρει παραπάνω, θα πάρουν μεγάλη αξία τα οικόπεδα κάτωκι.

• Τι κι αν τα Μαστιχοχώρια, είναι μετά την Αμανή, η Δημοτική Ενότητα με το μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης του πληθυσμού τους;

• Τι κι αν οι νέοι άνθρωποι, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αναπτύξουν την περιοχή, κάτω από αντίξοες συνθήκες, μιας και το σύνολο του Διοικητικού Κρατικού μηχανισμού εδρεύει στην πόλη της Χίου;

• Τι κι αν το χειμώνα τα χωριά μοιάζουν έρημοι μουσιακοί οικισμοί, που περιμένουν την Άνοιξη για να ξαναζωντανέψουν;

• Τι κι αν τα πιτσιρίκια ξεροσταλιάζουν στην διαστεύρωση στα Αρμόλια, για να βρούν το πρώτο αυτοκίνητο που θα τα μεταφέρει στην Βέσσα, στον Λιθί, στην Ελάτα, στο Πυργί, στους Ολύμπους, στα Μεστά;

Αυτά δεν έχουν καμμιά σημασία για τους άλλους, γι αυτούς εμείς πρέπει να πληρώνουμε όσο άλλα πιο προνομιούχα Δημοτικά διαμερίσματα του νησιού. 
Τι κι αν η στρεβλή εκίμηση των αντικειμενιικών αξιών αποτελεί αναπτυξιακή τροχοπέδη για την περιοχή;
Οι αντιξοότητες που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, και η πραγματική και όχι ιδεατή αξία των περιουσιών μας, είναι κάτι που δεν τους αφορά. 
Για όλους εμάς όμως τι γίνεται; 
Μήπως το γεγονός αυτό καθεαυτό θα πρέπει να αποτελέσει πρόκριμα για να μπορέσουμε να διαφυλάξουμε την Νότια Χίο από όλους εκείνους τους παράγοντες, που καθιστούν την περιοχή μη φιλική σε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες των κατοίκων της?

Κι αν ναι, ο καθένας από μας τι κάνει;

Read More

Η Νότια Χίος εκπέπει SOS

Σήμερα το πρωί, και μετά από μια θυελώδη, χθεσινή συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΜΧ, πλήρως απογοητευμένος, και απαισιόδοξος για αυτά που έρχονται, είπα να κάνω μια βόλτα στα χωράφια να πάρω δύναμη και να με φυσήξει φρέσκος αέρας, γύρισα λοιπόν απ' άκρη σ' άκρη τις καμένες περιοχές της νότιας Χίου. 
Παντού μαρασμός, εγκατάλειψη, απογοήτευση. Χιλίαδες μαστιχόδεντρα καμένα,τα χωριά απ' τοn Άη Γιώργη, έως και τους Ολύμπους φαίνεται ότι θα πληρώσουν βαρύ το τίμημα της καλοκαιρινής πύρινης λαίλαπας.

Λύση δεν φαίνεται από πουθενά, η ένταξη στα ΠΣΕΑ για την αποζημίωση των παραγωγών είναι μετέωρη, αφού μετά τις διαβεβαιώσεις των αρμοδίων ότι την άνοιξη θα άρχιζε η καταγραφή των ζημιών, ακόμα σε κανένα από τα χωριά δεν έχει γίνει το παραμικρό.

Παραδείγματα από άλλα μέρη που είχαν ανάλογες καταστροφές, πχ φωτιές, πλημμύρες κλπ, έδειξε, ότι εαν δεν υπάρχει πίεση προς την κεντρική κυβέρνηση δεν επιτυγχάνεται το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλ οι αποζημιώσεις είτε αργούν σημαντικά, είτε δεν έρχονται ποτέ.

Εδώ στην Χίο τι κάνουμε; Οι μαστιχοπαραγωγοί των Νενήτων, του Βουνού, και των Φλατσίων, που είχαν πληγεί από την φωτιά του 2008, - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- ακόμα δεν έχουν αποζημιωθεί. 

Πολύ φοβάμαι ότι εαν ακολουθήσουμε το ίδιο χρονοδιάγραμμα, χωριά όπως η Βέσσα, η Ελάτα, το Λιθί, τα Αρμόλια, η Καλαμωτή, το Πυργί, οι Ολύμποι, το Θολοποτάμι, και ο Αης Γιώργης, θα πληρώσουν βαρύ τίμημα. Με πετσοκομένα εισοδήματα τα χωριά θα ερημώσουν, οι νέοι θα φύγουν, και τα αποτελέσματα στην κοινωνία δεν θα αργήσουν να φανούν.

Οι αρμόδιοι φορείς ,αλήθεια τι κάνουν; 
Υπάρχει κάποιο πλάνο;

H Νότια Χίος εκπέμει SOS, με ευχές δεν σωζόμαστε, η τακτική του Πόντιου Πιλάτου δεν έχει αποτέσματα,η μόνη βοήθεια που μέχρι τώρα πήραν οι παραγωγοί ήταν τα δενδρύλια της MARFIN, και τα δενδρύλια του Δήμου Χίου,...τίποτα μα τίποτα άλλο!!!

Γιώργος Τούμπος

Read More

Ελεύθεροι κατακτημένοι. Του Αλκίνοου Ιωαννίδη | ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!

 

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.   

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.   

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια.   

Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.   Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;   

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα.

Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.   

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!   

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;   

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;   

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.   

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!   

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;  

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…   

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».   

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.   

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας.   

Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.   

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.   

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε. 

Πηγή: www.lifo.gr

Read More

Ο Καζάκης γράφει για το "Όχι" της κυπριακής Βουλής

Ο Δημήτρης Καζάκης, γράφει στο προσωπικό του ιστολόγιο για το "Όχι" της κυπριακής Βουλής:

Τι αντιπροσωπεύει στ’ αλήθεια το «όχι» της Κυπριακής Βουλής;

Είναι πολύ όμορφο και ρομαντικό να ονειρεύεται κανείς ότι στην εσχατιά του ελληνισμού, κάποιοι πατριώτες πολιτικοί είπαν «όχι» στον πρόσωπο του νέου κατακτητή. Ωραίο θα ήταν, μόνο αν ήταν αληθινό. Και δεν είναι. Το «όχι» της Κυπριακής Βουλής αφορά μόνο στο «κούρεμα» των καταθέσεων και όχι την υποταγή της Κύπρου στην αποικιοκρατική κηδεμονία της τρόικας και των Ευρωπαίων (βλέπε κυρίως Γερμανών). Πρόκειται για ένα «όχι» εντελώς προσχηματικό μιας και δεν πρόκειται να σώσει ούτε καν τις καταθέσεις. Κυρίως τις λαϊκές αποταμιεύσεις των νοικοκυρών της Κύπρου.

Καταρχάς για να το ξεκαθαρίσουμε, το όλο παιχνίδι που παίζεται είναι στημένο και από τις δυο πλευρές. Τόσο από την σκοπιά της Ευρωζώνης, όσο και από τη σκοπιά των Κυπρίων κυβερνητών. Το πρόβλημα της Κύπρου προέκυψε όχι λόγω μεγάλης κρίσης στην οικονομία της Κύπρου. Η οικονομία της Κύπρου δεν είναι από τις χειρότερες περιπτώσεις, ούτε ήταν στο χείλος της χρεωκοπίας. Το πρόβλημα της Κύπρου προέκυψε από τις τράπεζές της. Πρωτίστως από την Τράπεζα της Κύπρου και την Λαϊκή, πρώην Μαρφίν. Πώς γίνεται να καταρρεύσουν δυο τραπεζικοί κολοσσοί όταν οι καταθέσεις, η καταθετική βάση που δηλώνουν είναι σχεδόν 2 φορές του ΑΕΠ της Κύπρου; Μόνο στην περίπτωση που οι τραπεζίτες κατασπατάλησαν τα χρήματα των καταθέσεων σε μαύρα δάνεια και χορηγήσεις, σε επενδύσεις κερδοσκοπίας και ευκαιρίας και σε λεηλασία γενικά. Αυτό ακριβώς συνέβη με τις Κυπριακές τράπεζες. Οι τραπεζίτες, ή μεγαλοκαρχαρίες που το έπαιζαν εθνικοί επενδυτές και μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας λεηλάτησαν κυριολεκτικά διαμέσου των τραπεζών τους το χρήμα που υπήρχε σ’ αυτές – κυρίως σε καταθέσεις – μαζί με τα πολιτικά κόμματα και τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου. Σήμερα οι καταθέσεις αυτών των τραπεζών υπάρχουν μόνο σε κομματικά ταμεία, λογαριασμούς παράκτιων εταιρειών ανά τον κόσμο, σε ομόλογα και παράγωγα του εξωτερικού και σε άλλες σκιώδεις τραπεζικές επενδύσεις κρυμμένες στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.

Ποιος θυμάται σήμερα τον κ. Βγενόπουλο και τον όμιλο Marfin Investment Group; Ποιος θυμάται τους εκάστοτε κυβερνητικούς να τον πλασάρουν ανοιχτά σαν εθνικό επενδυτή, ο οποίος εξαγόραζε τα πάντα με ξένα κεφάλαια διαμέσου ενός fund, όπως ήταν η MIG; Με την κρίση οι τράπεζες της Κύπρου άρχισαν να αντλούν αυξημένη ρευστότητα από το ευρωσύστημα. Αυτό ήταν το πρώτο καμπανάκι. Όμως και αυτή την αυξημένη ρευστότητα οι Κύπριοι και μη τραπεζίτες την σπατάλησαν σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις σε ελληνικά και άλλα ομόλογα ποντάροντας στην χρεοκοπία της Ελλάδας. Έτσι όταν ήρθε το PSI, δηλαδή η αναδιάρθρωση του χρέους στην Ελλάδα, οι Κύπριοι και μη τραπεζίτες εισέπραξαν τα πλούσια ανταλλάγματα που προσφέρθηκαν στις τράπεζες που θα έβαζαν τα ομόλογά τους στο «κούρεμα». Να θυμίσουμε εδώ ότι το τραπεζικό λόμπι του κ. Νταλάρα – στο οποίο ανήκαν και οι κυπριακές τράπεζες κάτοχοι ελληνικών ομολόγων – πήρε αποζημίωση για την συμμετοχή του στο PSI, 30 δις ευρώ μετρητά για λογιστικές ζημιές που δεν ξεπερνούσαν τα 18 δις ευρώ. Ανάμεσα στους ωφελημένους ήταν και οι τράπεζες της Κύπρου, που εκτιμάται ότι για 5 δις ευρώ λογιστική ζημιά λόγω ελληνικών ομολόγων, εισέπραξαν γύρω στα 7 δις ευρώ αποζημίωση ως μετρητά φορτώνοντας πρόσθετο χρέος στον Έλληνα φορολογούμενο.

Αν προσθέσουμε σ’ αυτά και την μετανάστευση καταθέσεων και κεφαλαίων από την Ελλάδα στην Κύπρο, που ανήλθαν τουλάχιστον σε άλλα 5 δις ευρώ, οι κυπριακές τράπεζες βγήκαν ωφελημένες από την χρεοκοπία της Ελλάδας. Γι’ αυτό και είναι εντελώς πρόστυχη η προσπάθεια να φορτώσουν την κατάρρευση των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα. Είναι καθαρό ψέμα και μπορεί να το ισχυριστεί μόνο όποιος δεν ξέρει, ή είναι τόσο απατεώνας που ενώ ξέρει τι έχει συμβεί, το παπαγαλίζει από σκοπιμότητα.

Όταν το 2012 οι κυπριακές τράπεζες δεν άντεξαν άλλο και προσέφυγαν στον ELA (στον μηχανισμό έκτακτης ρευστότητας) προκειμένου να μην καταρρεύσουν, οι ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί έθεσαν θέμα ανταλλαγμάτων, δηλαδή αποικιακής κατοχής του νησιού διαμέσου της τρόικας. Η κυβέρνηση Χριστόφια, προκειμένου να καλύψει την ληστεία των κυπριακών τραπεζών από τους ολιγάρχες της οικονομίας και της πολιτικής, δέχτηκε με ιταμό τρόπο να πουληθεί το νησί σε τιμή ευκαιρίας. Κι έτσι υπέγραψε μαζί με τις υπόλοιπες δυνάμεις τη σύμβαση εκχώρησης του νησιού στην τρόικα. Η προδοσία του Χριστόφια είναι τέτοια που θέλησε ο ίδιος να υπογράψει την θανατική καταδίκη του νησιού, χωρίς καν να πάρει την πρωτοβουλία ενός δημοψηφίσματος προκειμένου έστω να έχει το άλλοθι της ετυμηγορίας ενός «ναι». Η οργανική διαπλοκή στην Κύπρο των μεγάλων κομμάτων και των επικεφαλής τους με τις τράπεζες και τους ολιγάρχες του χρήματος είναι τέτοια, που και μόνο η σκέψη ότι ένα πιθανό δημοψήφισμα θα έφερνε στην επιφάνεια το αληθινό πρόβλημα, δηλαδή εκείνο της διαπλοκής πολιτικής και χρήματος, απέτρεψε τον Χριστόφια ακόμη κι από το να το σκεφτεί. Επιδόθηκε απλά σε κροκοδείλια δάκρυα μπροστά στην τηλεόραση καθώς ανακοίνωνε την θανατική καταδίκη του νησιού. Οι δικαιολογίες είναι πολύ γνωστές και από την δική μας περίπτωση.

Οι ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί γνώριζαν πολύ καλά ότι ένα τραπεζικό σύστημα που εμφανίζει περί τα 68 δις ευρώ καταθετική βάση, εκ των οποίων πάνω από τα 26 δις ευρώ είναι των νοικοκυριών που κατοικούν στο νησί, είναι αδύνατον να καταρρεύσει, είναι αδύνατον να έχει ανάγκη για έκτακτη χρηματοδότηση. Εκτός κι αν οι καταθέσεις είναι απλές εγγραφές, δηλαδή φούμαρα. Κι έτσι άρπαξαν την ευκαιρία. Ζήτησαν τα 5,8 δις ευρώ, δηλαδή περί το μεσοσταθμικό 8% της εικονικής καταθετικής βάσης νοικοκυριών και επιχειρήσεων, από το «κούρεμα» των καταθέσεων. Αυτό είχε τεθεί πολύ πριν τις εκλογές της Κύπρου. Για να προχωρήσει έπρεπε να ξεγελαστεί ο λαός και να έρθει ο οικονομικός δολοφόνος που θα το προωθούσε. Κι αυτός ήταν ο Αναστασιάδης.

Το ζήτημα ήταν όμως ευθύς εξαρχής ότι οι καταθέσεις αυτές δεν υπάρχουν και επομένως τα 5,8 δις ευρώ δεν θα μπορούσαν να αντληθούν από τις κυπριακές τράπεζες. Το γεγονός αυτό το γνώριζαν όλοι. Ευρωπαίοι, Γερμανοί και Κύπριοι. Κι έτσι στήθηκε το παιχνίδι που παίχτηκε σε βάρος της Κύπρου το προηγούμενο σαββατοκύριακο.

Ας δούμε τα γεγονότα. Έχουμε μια απόφαση του Eurogroup της 15/3 που ανάμεσα στα άλλα θέλει «κούρεμα» των καταθέσεων της Κύπρου. Αν ήθελαν όντως οι Γερμανοί και οι άλλοι να το εφαρμόσουν, τι θα έκαναν; Δεν θα το ανακοίνωναν αμέσως. Ούτε θα επέτρεπαν στον Αναστασιάδη να το κάνει, αν πρώτα δεν εξασφαλίσει με εκβιασμούς, πιέσεις, εξαγορές – κατά τα γνωστά συνήθη – την πολιτική στήριξη στο νησί. Αν το πετύχαινε αυτό, τότε θα έβγαινε και θα έθετε όπως το έθεσε, ή «κούρεμα» καταθέσεων, ή άτακτη χρεοκοπία. Διαφορετικά θα υπήρχε περιθώριο να τροποποιηθεί το μέτρο και να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι.

Αντί γι’ αυτό έχουμε τα εξής κωμικοτραγικά, που ούτε ο πιο ανόητος δεν θα τολμούσε να κάνει. Το Eurogroup ανακοινώνει την επομένη το «κούρεμα». Βγαίνει και ο Αναστασιάδης το Σάββατο και θέτει ευθέως το δίλλημα: ή «κούρεμα», όπως διατάζουν οι Ευρωπαίοι, ή άτακτη χρεοκοπία. Βεβαίως, ο Ααναστασιάδης – όπως και τα επιτελεία της ευρωζώνης – ήξεραν πολύ καλά δυο πράγματα: Αφενός, ο Αναστασιάδης δεν είχε την πολιτική συγκατάθεση των άλλων κομμάτων και τα δικά του «κουκιά» δεν φτάνουν για να περάσει το μέτρο. Αφετέρου, η προκαταβολική ανακοίνωση του «κουρέματος» θα έπληγε ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος και θα συνέτριβε την οικονομία του νησιού, η οποία εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις τράπεζές του. Κι αυτό θα συνέβαινε ανεξάρτητα πολιτικών εξελίξεων, ανεξάρτητα από το αν θα αποδεχόταν η Κυπριακή Βουλή το «κούρεμα», ή θα ψήφιζε «όχι».

Τελικά ο Αναστασιάδης δεν πήρε ούτε τις ψήφους του κόμματός του υπέρ του «κουρέματος». Δεν μπορεί να μην το γνώριζε αυτό. Δεν μπορεί να μην το γνώριζαν οι Ευρωπαίοι και οι Γερμανοί. Σας θυμίζω ότι η πρόταση του «κουρέματος» έχει τεθεί στο τραπέζι εδώ και μήνες και όλοι την γνώριζαν. Τότε γιατί έγινε όλο αυτό;

Από την μεριά των Γερμανών και των Ευρωπαίων η ενέργεια αυτή ήταν ανοιχτή «πολεμική ενέργεια της ΕΕ εναντίον ανεξάρτητου κράτους-μέλους της», όπως σωστά αναφέρει η ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ. Ήξεραν πολύ καλά ότι ακόμη κι αν πέρναγε το «κούρεμα», τα 5,8 δις ευρώ που ζητούσαν από την Κύπρο δεν υπάρχουν στα ταμεία των τραπεζών. Οπότε επέλεξαν μια προβούν μια ενέργεια – την προκαταβολική ανακοίνωση του «κουρέματος» – που γνώριζαν πολύ καλά ότι θα σακάτευε ανεπανόρθωτα την οικονομία του νησιού. Το τσάκισμα το επέτειναν και με τις δηλώσεις τους οι Μέρκελ και Σόιμπλε στιγματίζοντας την βιομηχανία κεφαλαίων του νησιού και λέγοντας ανοιχτά ότι κανείς που αναζητά καταφύγιο στην Κύπρο δεν πρέπει να αισθάνεται ασφαλής. Με λίγα λόγια επέτειναν την κατάσταση πανικού υπό συνθήκες κλειστών τραπεζών. Ότι χειρότερο.

Σ’ αυτό συνέργησε και ο «δικός μας» υπουργός οικονομικών κ. Σουρνάρας, ο οποίος στις 18/3 δήλωσε: «Όσον αφορά εμάς, τόνισα στο Eurogroup ότι είμαστε έτοιμοι να αποκτήσουμε το ενεργητικό και το παθητικό των κυπριακών καταστημάτων στην Ελλάδα. Θέλω να πω ότι τα καταστήματα αυτά θα παραμείνουν κλειστά σύμφωνα με την απόφαση των κυπριακών αρχών και εκ περισσού λέω ότι όλα τα άλλα καταστήματα ελληνικών ή ξένων τραπεζών στην Ελλάδα θα λειτουργήσουν κανονικότατα.» Προσέξτε αυτό το «αποκτήσουμε το ενεργητικό και το παθητικό των κυπριακών καταστημάτων στην Ελλάδα». Τι σημαίνει αυτό; Ότι το τραπεζικό κυπριακό σύστημα είναι τόσο χρεοκοπημένο και υπό κατάρρευση που δεν μπορεί ούτε καν να συντηρήσει τα υποκαταστήματά του και έτσι θα απορροφηθούν από την Ελλάδα. Το πώς και το τι θα επιφέρει θα το δούμε εν καιρώ. Κι εγώ ρωτώ; Υπάρχει καλύτερη ομολογία χρεοκοπίας και κατάρρευσης τραπεζικού συστήματος; Όχι βέβαια. Και πότε γίνεται αυτή η δήλωση; Πριν καν αποφανθεί η Κυπριακή Βουλή για το «κούρεμα».

Με άλλα λόγια το Eurogroup ήξερε πολύ καλά ότι η ενέργεια αυτή, την ανακοίνωση του «κουρέματος», ισοδυναμεί με de facto χρεοκοπία για τις τράπεζες της Κύπρου και γι’ αυτό κανόνισε να απορροφηθούν οι θυγατρικές από την Ελλάδα. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Κυπριακής Βουλής. Μάλιστα με κινήσεις και δηλώσεις τους φρόντισαν να επιτείνουν όσο μπορούν την σύγχυση και τον πανικό ώστε να εξασφαλίσουν την κατάρρευση της τραπεζικής οικονομίας του νησιού.

Ο λόγος που έγινε έτσι ήταν για να χτυπηθεί μοιραία η κυπριακή οικονομία, αφ' ενός για να εξυπηρετηθούν τα γερμανικά συμφέροντα και να πατήσουν στο νησί ώστε να διεκδικήσουν γεωστρατηγική επιρροή. Οι Γερμανοί κατόρθωσαν με τον τρόπο αυτό να πατήσουν στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Κάτι που δεν το κατόρθωσαν ούτε στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Όπως επίσης και να διεκδικήσουν μερίδιο από το σύνολο των ενεργειακών πηγών της Κύπρο, κάτι που έχει υπογράψει ήδη ο Χριστόφιας με το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Βλέπετε γνωρίζουν πολύ καλά ότι εντός του ευρώ και με διαλυμένη την οικονομία του το νησί δεν μπορεί παρά να εξαρτηθεί από τις χρηματοδοτήσεις του ευρωσυστήματος με όλα τα αποικιοκρατικά ανταλλάγματα που επιβάλει πρώτα και κύρια η Γερμανία.

Αφετέρου, εξυπηρετούνται και οι ολιγάρχες του νησιού για την λεηλασία των τραπεζών τους. Ποιος θα τους ζητήσει τον λόγο τώρα; Η κατάρρευση των τραπεζών – ήδη έχει ανακοινωθεί ότι η Λαϊκή Τράπεζα της Κύπρου, η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα του νησιού, δεν πρόκειται να ξανανοίξει – δεν φαίνεται να την χρεώνονται, μιας και οφείλεται στην κατάσταση που δημιουργήθηκε από την ανακοίνωση του «κουρέματος». Ούτε πρόκειται να δώσουν λόγο για το που πήγαν τα λεφτά των καταθετών, μιας και δεν θα χρειαστεί να καταβάλουν τα 5,8 δις ευρώ από τα ταμεία τους και έτσι δεν θα αποκαλυφθεί ότι τα ταμεία είναι άδεια και ότι οι καταθέσεις είναι απλές εγγραφές χωρίς κανένα αντίκρισμα.

Αυτό αντιπροσωπεύει το «όχι» των πολιτικών κομμάτων της Κυπριακής Βουλής. Είπαν «όχι» σε κάτι που θα εξέθετε την λεηλασία των χρημάτων του κυπριακού λαού από μια συμπαιγνία ολιγαρχών της τραπεζικής οικονομίας και της πολιτικής. Και με την τήβεννο του δήθεν πατριώτη, με φανφάρες πατριδοκάπηλου στόμφου, αυτοί που έχουν υπογράψει προκαταβολικά το ξεπούλημα του νησιού, ετοιμάζονται να φορτώσουν τα 5,8 δις ευρώ στις πλάτες των νοικοκυριών και των εργαζομένων της Κύπρου. Άλλωστε, ακούσατε κανέναν από δαύτους να αξιώνει την μη πληρωμή των λύτρων που επέβαλε το Eurogroup; Όχι βέβαια. Όλοι τους εμφανίζονται τώρα να αγωνιούν για το που θα βρεθούν τα 5,8 δις ευρώ για να παραμείνει η Κύπρος στην ευρωζώνη.

Ξεχνούν ότι η ανακοίνωση του Eurogourp απαιτεί κι άλλα εκτός από το «κούρεμα». Δείτε τι αναφέρει η σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε πολύ νωρίς το πρωί της 16ης Μαρτίου: «Το Eurogroup χαιρετίζει τις κυπριακές αρχές σχετικά με τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί για να υιοθετήσει φορολογικά μέτρα που συμφωνήθηκαν με την Επιτροπή, σε συνεργασία με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Αυτό αφορά κυρίως την υιοθέτηση των μέτρων εξυγίανσης ύψους 4 ½% του ΑΕΠ. Το Eurogroup χαιρετίζει τη δέσμευση των κυπριακών αρχών να εντείνουν τις προσπάθειές τους στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων. Το Eurogroup χαιρετίζει περαιτέρω τη δέσμευση των κυπριακών αρχών να λάβουν περαιτέρω μέτρα για την κινητοποίηση των εσωτερικών πόρων, προκειμένου να περιοριστεί το μέγεθος της οικονομικής βοήθειας που συνδέεται με το πρόγραμμα προσαρμογής. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν την καθιέρωση μιας εκ των προτέρων εφάπαξ εισφοράς σταθερότητας που ισχύει για κατοίκους και μη κατοίκους καταθέτες. Περαιτέρω μέτρα αφορούν την αύξηση της παρακράτησης φόρου επί των εισοδημάτων του κεφαλαίου, την αναδιάρθρωση και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η αύξηση του συντελεστή φορολογίας εισοδήματος και τη διάσωση των μικροομολογιούχων. Η Ευρωομάδα προσβλέπει στην επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Κύπρου και της Ρωσικής Ομοσπονδίας σχετικά με τη χρηματοδοτική συμμετοχή.»

Με άλλα λόγια το Eurogroup απαιτεί πάνω από 800 εκατ. ευρώ πρόσθετους φόρους στους Κύπριους, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, ενέργεια, κοκ), αλλά και «την κινητοποίηση των εσωτερικών πόρων» που μέρους τους είναι το «κούρεμα» των καταθέσεων. Κινητοποίηση των εσωτερικών πόρων είναι και το να βάλουν χέρι στα ασφαλιστικά ταμεία και γενικά όπου υπάρχει δημόσιο αποθεματικό. Και πάμε βλέποντας και κάνοντας κατά τα ειωθότα των αξιωματούχων της αρπαχτής που λέγεται ευρώ. Όσο για τους Ρώσους μην ανησυχείτε. Αυτοί θα τα βρουν και με Ευρωπαίους και με Αμερικανούς. Θα τα σώσουν τα κεφάλαιά τους που κυρίως αποτελούνται από πιστωτικούς τίτλους και είναι άμεσα μεταβιβάσιμοι. Το ίδιο θα γίνει και με όλους τους άλλους μεγαλοκεφαλαιούχους, που στην χειρότερη θα αποζημιωθούν με μεταβιβάσιμους τίτλους εγγυημένους από το ευρωσύστημα.

Αυτοί που πρέπει να κλαίνε είναι τα νοικοκυριά. Οι δικές τους καταθέσεις έχουν μπει στον ντορβά. Έτσι οι πολιτικοί της Κύπρου, συνεπικουρούμενοι από τους «δικούς μας» που ξαφνικά βγήκαν να γιορτάσουν την «εθνική επιτυχία» των Κυπρίων, το «μεγάλο όχι» του Ελληνισμού και του Κυπρικού λαού, πουλάνε ψεύτικο πατριωτισμό για να συγκαλύψουν την μεγάλη ληστεία των καταθέσεων και κυρίως των λαϊκών αποταμιεύσεων. Ο εκβιασμός είναι απλός: προκειμένου να είμαστε σε θέση να σου αποδώσουμε τις αποταμιεύσεις σου, θα πρέπει το ευρωσύστημα να μας χρηματοδοτεί. Και για να μας χρηματοδοτεί, θα πρέπει να χαιρετήσουν οι εργαζόμενοι τα εργατικά τους δικαιώματα, να χαιρετίσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, να πουν μπάι-μπάι στις αμοιβές τους και να αγκαλιστούν με την μιζέρια, την ανεργία και την εξαθλίωση. Και μιας θα πρέπει οι Κύπριοι εργαζόμενοι, ο απλός λαός να τα δώσει όλα, ας πάει και το παλιάμπελο, δηλαδή το ίδιο το νησί τους το οποίο θα μεταβληθεί σε προτεκτοράτο χειρότερο από την εποχή της Αγγλικής κατοχής.

Βεβαίως, αυτό έχει παρενέργειες στην Ευρωζώνη. Ήδη έχουμε φαινόμενα πανικού στις τράπεζες σε Ιταλία και Ισπανία. Είναι σίγουρο ότι οι τράπεζες στην Κύπρο έχουν πλέον τελειώσει. Με τον τρόπο αυτό οι τραπεζίτες αθωώνονται. Και αθωώνονται με τον ίδιο τρόπο και τα πολιτικά κόμματα που μαζί με τους τραπεζίτες λεηλάτησαν τα λεφτά. Την ίδια ώρα, η Κύπρος μετατρέπεται σε αποικία των Γερμανών και της ευρωζώνης, μάλιστα με δικαίωμα ζωής, ή θανάτου πάνω στο νησί. Το πλήγμα λοιπόν που δέχεται σήμερα η Κύπρος ουσιαστικά είναι πολύ χειρότερο από αυτό που δέχθηκε με την εισβολή του Αττίλα 1 και Αττίλα 2.

Τίθεται ξεκάθαρα σοβαρό θέμα για την ίδια την εθνική αυτοδιάθεση του νησιού. Η ίδια η ύπαρξη του νησιού τίθεται εν αμφιβόλο αυτή τη στιγμή. Ειδικά μετά την εξέλιξη της καταψήφισης. Ειδικά από την στιγμή που ο μόνος τρόπος για να μπορέσει να ανακάμψει η Κύπρος, να βγει δηλαδή από αυτό το αδιέξοδο, είναι η Κυπριακή λίρα. Δηλαδή το Εθνικό νόμισμα, η κρατικοποίηση των τραπεζών έτσι ώστε να γίνει η εκκαθάρισή τους και να δουν όλοι που πήγαν καταθέσεις, αποταμιεύσεις και δάνεια, ώστε να λογοδοτήσουν πολιτικοί και τραπεζίτες που κατακλέψανε τον κόσμο διαμέσου των τραπεζών και φυσικά η ανοικοδόμηση της οικονομίας από μηδενικής βάσης, όπως τουλάχιστον προσπάθησαν να το κάνουν οι Κύπριοι από το 1975 και μετά. Αυτή είναι η μόνη λύση. Η μόνη αληθινά πατριωτική και συνάμα δημοκρατική, φιλολαϊκή λύση του προβλήματος. Οτιδήποτε άλλο θα οδηγήσει την Κύπρο σε ακόμη χειρότερες και μεγαλύτερες περιπέτειες.

Read More